Herinner je je dat zakje nog uit American Beauty? Die scène waarin een jongen en een meisje minuten lang naar een homevideo staren waarop een plastic zakje rond dwarrelt in de wind? Ondersteund door een dromerige soundtrack kreeg dat zakje een enorme lading.

Cut to reality.

Ik woon (zeker voor Newyorkse begrippen) in een heel fijn appartementje. Met een (zeker voor Newyorkse begrippen) heel fraai uitzicht dat vriendelijk onderbroken wordt door een oude, hoge boom. Aan een van de boomtakken, zo’n meter of drie voor mijn raam, zit sinds februari een plastic zakje vast.

Al négen maanden.

Het is zo’n dun, miezerig plastic zakje, waar iedere winkelketen van betekenis zijn neus voor ophaalt, maar dat bij menig kleine winkelier in New York grif aftrek vindt. Het soort waar net een pak wc-papier in past. Of een krant. Of een beker Ben & Jerry’s. Of een pak melk – maar vanwege de kans op doorscheuren krijg je dan al snel een double bag. Als je jezelf niet aanleert om die tasjes thuis meteen weg te gooien, puilen je keukenkasten binnen de kortste keren uit van het plastic.

Toen ik het plastic zakje voor het eerst zag hangen zat een van de hengsels om een takje gekruld. Arm zakje, dacht ik nog, terwijl de winterwind het woest deed klepperen. Ik moest zelfs even denken aan die pseudo-filosofische scène uit American Beauty.

Een maand later was er een diepe scheur in het zakje geblazen. En de glans was eraf. Maar nog een paar weken later constateerde ik met verbazing dat het nu met beide hengsels aan de tak zat vastgeknoopt.

Toen werd het lente. Er verschenen bladeren aan de boom. Ik hoopte stilletjes dat de bladeren het zakje zouden verstoten. Wat niet gebeurde, helaas. Maar de bladeren verdoezelden het zakje in ieder geval. Soms zag ik het nog wel, vrolijk wapperend in de wind. Dan bleef ik er naar staren, terwijl het vrolijk pirouettes draaide tussen het groen. Alsof het wilde zeggen: “Hallo, buurman. Ben ik geen beauty?”

Het zakje overleefde zomerse stortbuien en de eerste najaarsstorm. Maar toen het een paar nachten terug ongelooflijk waaide, hoorde ik het zakje vanuit mijn bed klepperen als nooit tevoren. Tevreden viel ik in slaap.

Om vier uur ’s nachts werd ik met een schok wakker. Buiten klonk een enorm kabaal. De tijdelijke gevelafdekking van het gebouw aan het eind van de straat was los gewaaid en ratelde luid in de wind. Opgelucht ging ik weer liggen. Zelfs een tas van Albert Heijn zou dit noodweer niet overleven.

Dacht ik nog.

Nu is de herfst aangebroken. Het najaar is prachtig in New York. Helder en fris. De bladeren vallen van de bomen. Ook van de boom voor mijn raam.

Maar niet het plastic zakje. Bijna doormidden gescheurd, grauw en rafelig, houdt het zich dapper vast. En net als ik er vanuit mijn ooghoeken naar gluur lijkt het extra opgewekt rond te dwarrelen. Alsof het vrolijk naar me zwaait.

“Hallooo! Dag buurman!… Joehoe!….”