Nieuw Amsterdammer

January29th

18 Reacties

Bekentenis (2/5)

Posted in: LIFE

Ik was vroeger nogal een dromer. Als kleine jongen was het zelfs zo erg dat ik op autisme ben getest. Gelukkig is dat de laatste tien jaar allemaal erg veranderd. Hoewel ik af en toe natuurlijk best nog wel eens dagdroom.

Mijn favoriete New Yorkse dagdroom is nogal plaats- en tijdgebonden: ’s avonds laat (mag zoiets dan nog een dagdroom heten?) op het kruispunt van 7th Avenue en Bleecker Street.

Zo rond middernacht kwam ik er een jaar of acht geleden regelmatig langs. 7th Avenue overstekend staarde ik naar de witte zebrastrepen op het asfalt. Binnen een paar seconde had ik mezelf onder hypnose. “Waar ben ik nou?” mompelde ik tegen mezelf, terwijl ik slenterend verderliep, starend naar mijn voeten. Soms haalde een sirene of een ongeduldige streched limo me dan al uit de droom, maar meestal had ik ruim de tijd om mezelf de vraag nog eens te stellen. “Waar ben ik nou?…” Ik had werkelijk geen idee.

Op het midden van de avenue stond ik stil, draaide me een kwartslag om en keek op. Voor mij strekte zich 7th Avenue uit en ver weg torenden in de donkere nacht twee enorme torens fonkelend uit boven alle andere hoogbouw. “Jezus Christus, ik ben in New York!” riep ik dan. “Wow!” En een enorme roes kwam over mij heen.

Vervolgens liep ik snel door, nog net op tijd voor het licht op groen sprong en het verkeer op 7th Avenue weer verder raasde.

Ik heb die droomtruc ontelbare keren uitgevoerd. Het werkte altijd.

Er is sindsdien het een en ander veranderd. En hoewel ik meer dan ooit tevoren kriskras door de stad heen schiet ben ik nog geen kruispunt tegengekomen waarop ik diezelfde rush bereik. Soms probeer ik het wel. Als ik met de subway vanuit het ondergrondse de Manhattan Bridge optrek en Lower Manhattan voor me opduikt. Maar een echte verrassing is het toch nooit.

Gisterenavond was ik toevallig weer op 7th en Bleecker. Ik staarde naar de witte zebrastrepen terwijl ik met grote passen naar het midden van 7th Avenue stapte. Toen ik opkeek richting het zuiden was er daarboven niks dan een gapende leegte.

“Wow…” hoorde ik mezelf zeggen. En ik droomde niet.

Zegt het voort:
  • Print
  • email
  • Facebook
  • Hyves
  • Yahoo! Buzz
  • Digg
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Twitter
  • Tumblr
  • StumbleUpon
  • Propeller

18 Reacties

  • Comment by Jowi — January 29, 2007 @ 2:07 am

    Heimwee naar nieuw (en dus naar oud)… mooi verhaal Casper, dank!

  • Comment by Klaus — January 29, 2007 @ 6:20 am

    Moskou heeft geen wow-plaatsen.
    Wat ik wel vaak ervaar is de shit-ben-ik-nu-nog-steeds-hier gedachte.

  • Comment by Goentah — January 29, 2007 @ 6:50 am

    Het wow-gevoel is voorgoed weg… (best gevaarlijk trouwens om je te laten hypnotiseren door een zebrapad, maar dat terzijde). Er komt toch nieuwe hoogbouw op Ground Zero? Kans op een nieuw wow-gevoel, ook al duurt dat even…

  • Comment by eliane — January 29, 2007 @ 7:53 am

    Kwou net zeggen, kijk je wel een beetje uit met oversteken, jongen?

  • Comment by pluuusje — January 29, 2007 @ 1:45 pm

    ik heb t ook geprobeerd net, bij het zebrapad hier in de buurt.
    toen ik mijn ogen opende zag ik de dirk van de broek, en twee verkoopsters van kruidvat die op de rugleuning van een metalen bank zaten te roken. jammer…
    morgen probeer ik t weer.

  • Comment by Casper — January 29, 2007 @ 2:08 pm

    Hahaa! Ik zou omvallen van de schrik, Pluuusje!

  • Comment by annelica — January 29, 2007 @ 3:41 pm

    Ouch… inderdaad prachtig verhaal

  • Comment by blips — January 29, 2007 @ 11:16 pm

    Hm ik ben daar nog nooit geweest maar kan me indenken dat je op een bepaalde plaats gewoon goede gevoelens krijgt. En dromen mag vind ik.

  • Comment by smara ratih — January 30, 2007 @ 12:51 am

    zolang je er niet door overeden raakt :p
    hoe raak je trouwens geboeid door een zebrapad? ik kan mezelf nouwelijks dwingen naar de grond te kijken, de lucht is zo veel leuker

  • Comment by Drayton — January 30, 2007 @ 10:34 am

    Aaah, that made me feel all warm and fuzzy and excited about New York all over again. Prachtig. :-)

  • Comment by Drayton — January 30, 2007 @ 10:35 am

    ps, that smiley face is really scary.

  • Comment by Casper — January 30, 2007 @ 10:50 am

    Je hebt helemaal gelijk, Drayton, ik haat die kleine gele monsters. Ik haal ze nu meteen weg; we gaan weer terug naar de haakjes en dubbele punten.

  • Comment by karin — January 30, 2007 @ 3:07 pm

    Een nachtdroom. (niet verwarren met …)

    Ik heb een nachtboek gekregen ipv een dagboek. Dus het bestaat denk ik wel.

    Nachtdroom.

    Het klinkt enorm als een weekwoord…

  • Comment by Anders — January 30, 2007 @ 5:21 pm

    Ik heb nog vrijwel elke dag ‘n wow-roes, waar ik woon…

  • Comment by esther — January 31, 2007 @ 5:19 am

    Wat mooi dat je dat kunt. Wel uitkijken he, want aan een dooie dromer hebben we niks ;)

  • Comment by Rose — January 31, 2007 @ 6:49 am

    Ik heb dat wow-gevoel op kleinere schaal, namelijk als ik maandagmorgen het kantoor van mijn baantje binnenloop. Rotterdam is dan geen New-York, maar gezien vanaf zeventien hoog, een blik over de Maas, de bruggen en de verdere skyline word ik er keer op keer weer verliefd op.

  • Comment by GdeB — February 1, 2007 @ 3:12 am

    Soms worden dromen wreed verstoord. Maar de ‘wow’ is gebleven. Mooi verhaal euh dagdroom, dat weer wel.

  • Comment by Elke — February 2, 2007 @ 3:52 am

    Ik heb meer dat ‘oh nee!’-gevoel; als ik ’s avonds de hond naar zijn hok breng, en naar de sterrenhemel kijk, dan kan me dat ook enorm fascineren. Alleen vraag ik me dan af of ik nu echt gedoemd ben om voor de rest van m’n leven vanop deze plaats naar de sterrenhemel te kijken…
    (minder spectaculair dan jouw ervaring, maar wel stukken veiliger)

RSS feed for comments on this post. TrackBack URL

Leave a comment

RSS