Terwijl de geluidstechnicus de voice-overs die we zojuist hebben opgenomen overschrijft, flipt Susanne in snel tempo langs tientallen TV-kanalen. Dan schiet de thuiszorg-reclame voorbij. “Die bedoel ik!” roept ze, opgewonden naar het televisiescherm wijzend. “Die vrouw, nee, niet die bejaarde, wacht even, daar komt ze weer, dáár! Dat was ze! Zeg nou zelf, dat had ik toch minstens zo goed gedaan?” “Absoluut,” beaam ik. Susanne heeft een maand geleden een screentest gedaan voor deze reclame-rol van anderhalve seconde; we hebben er destijds samen een uur op geoefend. “Hoe oud denk je nou dat zij is?” vraagt ze, doelend op de actrice die het rolletje wel heeft gekregen. Ik maak een snelle afweging. “Jouw leeftijd,” antwoord ik diplomatiek.

Susanne doet tussen de tien en twintig audities en screentests per maand. En dat al bijna twintig jaar. Tegen haar agent en tegen iedereen die ze tegenkomt op audities zegt ze al 10 jaar lang dat ze 33 is. Wat verder ook niet belangrijk is, want ze is een geweldige actrice. De helft van het jaar staat ze op de planken en ze speelt in mijn eigen korte filmpje, waarvoor we zonet de laatste geluidsopnames hebben gemaakt. “Toch maak ik me zorgen om die denkrimpel tijdens mijn close-up in het park,” zegt ze met een dramatische zucht. “Natuurlijk, ik weet het heus wel!” verbetert ze zichzelf streng, “Of ik hou op met denken, of ik botox die rimpel weg en acteer voortaan met een uitgestreken smoel.” Even staart ze me moedeloos aan. “Nee, he? Nee, natuurlijk niet. Met die rimpel zal ik het gewoon moeten doen.”

Als Susanne en ik het pand verlaten zet ze de pas er flink in. “Met twintig minuten moet ik op Rockefeller Plaza staan, om te enquêteren voor een marketingbureau,” licht ze toe. “In deze benauwde hitte?” “Vierentwintig dollar per uur,” zegt ze, terwijl ze voor me uit de trap naar het metrostation van Grand Street afsnelt. “En dan vanavond eten bij mijn moeder op Staten Island, God, hoe heb ik het zo gepland!” Bij de toegangspoortjes naar het perron staan een paar politieagenten. We worden beiden gevraagd om onze tassen te openen voor een veiligheidsinspectie. Ik ben zo klaar, maar Susanne’s tas is volgestouwd alsof ze voor weken op pad gaat. Net als de 6th Avenue Express binnenrolt valt haar couponportemonnee op de grond. Een aantal van de uitgeknipte kortingsbonnetjes waait weg en terwijl ze wild in het rond graait en haar hoofd stoot aan de boeienhouder van de politieagent, begint achter haar een dame te jammeren: “Can someone get a hold of this desperate housewife?”

Tussen Grand en Broadway-Lafayette checkt ze haar eyeliner in een minuscuul spiegeltje. “Niet vergeten om dit er aan het einde van de middag weer af te halen, want anders noemt mijn moeder me vanavond weer een ho. Lieve God, en dan moet ik morgen om half zes alweer op. Hond uitlaten, tekst leren voor de auditie van dat Mamet stuk en om acht uur present zijn bij Fahrer aan Wall Street.” “Ik dacht dat je was opgehouden met dat uitzendwerk als kantoorslaaf?” Ze schenkt me een laatdunkende frons en even is haar denkrimpel niet te vermijden. “Honey, als ik dit najaar een maandje mijn kansen wil benutten in LA, dan zal ik toch een financiële buffer op moeten bouwen. Anyway, in de lunchpauze heb ik die Mamet-auditie acht blokken verder, ’s avonds therapie met mijn man, en dan voor het slapen gaan tekst leren voor die Law and Order test. De volgende ochtend na de screentest een catering job aan de Upper East Side, ’s avonds serveren tijdens een bruiloft bij McKinsey en de volgende ochtend om 5 uur als background talent klaar staan op een set in New Jersey. Shit, Rock Center, ik ben er al.” Paniekerig graait ze al haar spullen bij elkaar en werkt zich tussen de andere metropassagiers door naar buiten. “Sweetie, zal je goed op jezelf passen, daar in Brooklyn?” roept ze me nog na, “En maak wat moois van ons filmpje!” Ze dribbelt het perron af, haalt haar rokje los uit haar bilnaad en zwaait me uit. De deuren schuiven dicht en de metro trekt weer op. Ik zie hoe ze zich door het uitgangspoortje wrikt, tegen alweer een inspecterende politieagent op botst en dramatisch met haar armen in de lucht zwaait. Dan suis ik door de donkere tunnel.