Nieuw Amsterdammer

April22nd

16 Reacties

Lente

Posted in: LIFE

Dit is mijn favoriete seizoen. In Nederland omdat de dagen langer worden en de stad weer groen kleurt.

En New York vibreert in de lente van energie. Niet dat ikzelf overloop van energie. Ik ben doodop.

Ik weet nog dat ik me voor het eerst bedacht dat de lente mijn favoriete tijd van het jaar was. Ik was zes en een erg stille jongen. De huisarts vreesde autisme.

De dag dat ik besloot dat de lente mijn favoriete seizoen was stond ik op het schoolplein van de Sint Antoniuschool. Tussen het schoolplein en het kerkhof waren twee noodlokalen gebouwd van grote grijze platen hout. De zon had er al uren op geschenen toen ik er met mijn rug tegenaan ging staan. De warmte drong door mijn palmolino outfit in mijn huid. Ik kreeg er kippenvel van, zo heerlijk voelde het. Ik keek naar de meisjes uit mijn klas, die samen Annemaria-Koekoek speelden. Ik deed mijn ogen dicht. De zon scheen door mijn oogleden en kleine waterige vlekjes dansten voorbij. Annemaria-Koekkoek klonk het vrolijk in de verte.

In Riverside Park klinkt verderop net zulk vrolijk gegiebel. Ik zit op een bankje, met mijn rug naar de Hudson. Met mijn ogen dicht voel ik de warme zon op mijn gezicht. Er zoemt iets, vlakbij. Als ik mijn ogen open zie ik een enorme hommel van bloesem naar bloesem gaan. Verderop loopt een jochie met zijn hond aan een riem. De hond dribbelt opgetogen naar de hondenren aan de andere kant van het veld. “Hello everyone!” roept het jongetje richting de hondenren. “Okay boys, Sammy is back!” Opgewonden krabbelt zijn hond met diens voorpoten tegen het houten hekwerk van de ren. Dan trekt zijn baasje met alle macht het hek een stukje open. Met riem en al glipt de hond luid blaffend de ren in. Twee poedels en een golden retriever heten hem welkom. Zijn baasje joelt uitgelaten naar zijn hond: “Sammy-sweetie-pie, say hello to the doggies!”

Ik begin tot mijn eigen verbazing te huilen. Het zal de stress wel zijn. “We’re back!” schalt het jongetje over het hondenveld. De hond schiet als een dolle dwaas tussen de andere honden door. Zijn baasje schatert het uit.

Zegt het voort:
  • Print
  • email
  • Facebook
  • Hyves
  • Yahoo! Buzz
  • Digg
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Twitter
  • Tumblr
  • StumbleUpon
  • Propeller

16 Reacties

  • Comment by Elke — April 23, 2007 @ 12:59 am

    Heel herkenbaar, die beelden en geluiden terwijl je met je ogen dicht van de zon geniet. Liefst met de zon in je rug en nek. En dan lijkt het haast of je niet meer op deze wereld staat, maar ergens anders zweeft, en geluiden opvangt van wat er op die plek aan’t gebeuren is…
    En nu klink ik misschien als je moeder, maar ik wil toch maar zeggen dat het heel fijn is dat je zoveel werk hebt, maar dat je zeker niet mag vergeten om af en toe een rustpauze in te lassen! Luister naar je lichaam, het is niet gezond om jezelf constant voorbij te hollen!

  • Comment by ceebee — April 23, 2007 @ 2:13 am

    fijn om je weer te lezen en ik sluit me bij het moederlijk advies van Elke aan, waarbij ik opmerk dat als je spontaan gaat huilen er toch best wel iets aan de hand is. Denk ik dan.

  • Comment by pluuusje — April 23, 2007 @ 5:21 am

    Jaaaa Casper is ook back!
    Doe dan ook eens rustig!~:) Morgen weer naar t park, lijkt me het beste.

  • Comment by Esther — April 23, 2007 @ 8:15 am

    We’re back. Zo voelt het inderdaad als de lente haar intrede doet. Ontwaken uit de winterslaap.

  • Comment by Wendy — April 23, 2007 @ 12:01 pm

    Af en toe spontaan in huilen uitbarsten kan geen kwaad. Lekker om die emoties eens zijn gang te kunnen laten gaan. Wel blijven genieten van deze lente hoor, voor je het weet is het al weer zomer. Take it easy Casper!

  • Comment by Rose — April 23, 2007 @ 12:53 pm

    Het klinkt inderdaad als stress, en oververmoeidheid. Maar gelukkig heb je dat zelf ook al wel door. Nu nog ernaar handelen. Ik loop mezelf ook ‘graag’ voorbij, en heb achteraf altijd spijt. Take care, enjoy spring.

  • Comment by Annelica — April 23, 2007 @ 1:40 pm

    Bwah, klinkt herkenbaar. Gewoon even in tranen uitbarsten omdat je ontroerd bent. Toch niks mis mee?

  • Comment by esther — April 23, 2007 @ 3:35 pm

    Lijkt me heel gezond na een drukke periode. Even je emoties de vrije loop laten, getriggerd door een fijne herinnering. En dan kan je het ook nog even van je af schrijven, en leven we allemaal mee ;)

  • Comment by karin — April 24, 2007 @ 9:45 am

    hey, je bent er weer! Ook een disk quota exceeded gehad?

    Lente is, net als het najaar, m’n favoriete seizoen. Vooral als de zon meer gaat schijnen en ik flopfloppend naar m’n werk kan gaan. Op de hooikoorts na dan. :-)

  • Comment by goentah — April 25, 2007 @ 1:50 am

    Waren je onverwachte tranen een ontlading? Toen je je plots bewust werd van die kleine dingetjes die je gelukkig maken? Geluiden op de achtergrond, een zoemende hommel, zon op je gezicht, misschien een sterke herinnering aan dat moment op het schoolplein… alsof al je zintuigen op scherp stonden, maar toch super ontspannen. Dat soort momenten van bewustwording zijn heerlijk. Zo mooi dat je best even mag huilen.

  • Comment by GdeB — April 25, 2007 @ 5:13 am

    ah ja palmolino kleren.. wow leuk!

  • Comment by Elke — April 26, 2007 @ 1:07 am

    Palmolino, was dat dat merk van de C&A, met dat zwarte paardje op?

  • Comment by Toussaint — April 26, 2007 @ 4:58 am

    Lente tranen die op het wereldwide web zoveel aardige reacties oproepen.
    Das toch mooi, nietwaar?

  • Comment by Casper — April 26, 2007 @ 12:09 pm

    Dank voor de bezorgdheid maar weest allen gerust: sta alweer een aantal dagen helemaal droog. (En heb vandaag ook heerlijk uitgeslapen! Slaapgebrek maakt dat ik me soms opeens overspannen voel.)

    Ja, Elke! Palmolino! Alleen om dat paardje was ik er al gek op. (Als ik terug kijk naar foto’s van toen snap ik niet dat m’n moeder me zo de straat op durfde sturen…)

  • Comment by Gypsy — April 26, 2007 @ 2:43 pm

    Gelukkig dat je weer bijgeslapen bent! En fijn dat je weer mooi schrijft, we moesten er wel ff op wachten!

  • Comment by Emme — May 17, 2007 @ 5:06 pm

    Ik ben hier voor het eerst. Ik begrijp dat je in NY woont? Ik ben daar twee weken geleden geweest, voor het eerst, met mijn 15 jarige dochter, haar vriendin en mijn vriendin. Ik vond het heerlijk, volgepakt maar heerlijk. Zo veel leven. En de lente mooi inderdaad, in Central Park (ik heb er hardgelopen!) en Bryant Park en het park bij dat driehoekig-gebouw. Je schrijft leuk. Ik zag die brandweermannen voor me (stukje over koolmonoxide).
    Ik ga je linken op mijn site. See you … of eigenlijk … read you.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URL

Leave a comment

RSS