Heb een filmpje gemaakt over de Oscar van mijn vriendje. Over de gekte. De hype.
Heb me nog nooit zo Hollands gevoeld als de laatste weken.

Mijn vader had het zwaar, als klein jongetje. De oorlog, een weeshuis, honger. Als het meisje met de zwavelstokjes een jongetje was geweest, had hij Cor J. de Boer geheten.

Toen mijn vader zeven was, en hopeloos ongelukkig, vertelde zijn moeder hem dat zijzelf als klein meisje een toverstokje had gehad. Met dat toverstokje kon ze alles tevoorschijn toveren wat ze maar wenste: een gebraden kip, een nieuwe fiets, een hond als haar beste vriendje. Tot de dag waarop ze haar toverstokje kwijtraakte. Ze verloor het ergens in de achtertuin.

Toen ikzelf zeven was vertelde mijn vader mij over het toverstokje.
‘Hoe zag het eruit?’ wilde ik weten.
‘Volgens oma was het bijna een gewoon takje.’
‘Een gewoon takje?’
‘Ja. Het lag ergens in de achtertuin, en als ik het vond, zou ik op een of andere manier weten dat dat het verloren toverstokje was.’

Mijn vader heeft jarenlang naar het toverstokje gezocht. Pas toen hij een jaar of vijftien was begon het langzaam te dagen dat zijn zoektocht gebaseerd was op een leugen. Het was de grootste teleurstelling in zijn leven tot dan toe. Zelfs toen hij mij het verhaal vertelde, was de teleurstelling van zijn gezicht te lezen. Ik was pas zeven, maar ik begreep het.

Vijf maanden geleden ontmoette ik een geweldige vent. Hij had een paar zware jaren achter de rug, dat zag ik meteen in zijn gezicht. Maar ik zag ook een volwassen man met de geestdrift van een zevenjarige. Ik zag iets heel bekends.

Hij had een film gemaakt, in Afrika. Het was een zware onderneming geweest. En tijdens een van de dieptepunten was hij bij een medicijnman terechtgekomen, die zijn gezicht had ingesmeerd met poeder, en die hem een klein takje gaf. ‘Hier, neem dit takje mee, en verlies het nooit, zei de wonderdokter. ‘Met dit stokje komt alles goed.’

Mijn geweldige man draaide zijn film en vloog met het stokje in zijn koffer terug naar Amerika. Daar monteerde hij de film, die heel mooi is geworden. Hij is genomineerd voor een Oscar.

Een paar dagen geleden belde hij vanuit Los Angeles op. ‘Je raadt nooit wat ik in New York ben vergeten?’ Hij had het stokje in de la van zijn nachtkastje laten liggen.

Ik vlieg nu naar LA. Naar de Oscars. In de tas in het bagageruim boven mijn hoofd zit het stokje uit Afrika. Veilig verpakt tussen veerkrachtige oordopjes – want ik schein nogal te snurken.

We zullen zien hoe het dit weekend afloopt. Maar hoe dan ook, dit wordt het begin van een mooi verhaal.

Ik wenste dat ik het mijn vader kon vertellen.

Lang, lang geleden (ik geloof augustus van het jaar 2007) was er een man in een grote stad, in een land hier ver vandaan.

Al een tijd liep hij met zijn ziel onder zijn arm, want het leven zat niet mee, de laatste tijd. Dus deed hij wat hij vaker had gedaan in tijden van grote crises: hij ging winkelen.

Het was al laat op de avond, maar hij woonde in een stad die nooit sliep en aan de rand van het grote bos stond een glazen kubus, de Apple Store, die altijd open was. Twenty-Four/Seven. In de winkel trof hij een alleraardigste winkelbediende die hem nieuwsgierig vroeg waar hij naar zocht. “Ik wil graag deze iMac,” zei de man en onmiddellijk zag hij een schittering opgloeien in de ogen van de winkelbediende. Maar het was geen schittering van enthousiasme; eerder een niet te verhullen sarcasme. “Deze iMac?” zei de winkelbediende lacherig, en binnen een minuut was de koop georganiseerd en stond onze man in de rij voor de kassa.

Eenmaal aan de beurt las de caissière op haar Apple scherm wat de man bij haar kwam betalen: “Een iMac, meneer!” Een sarcastische schittering gloeide op in de ogen van de caissière, en de man dacht: “Wat een snotkids werken er tegenwoordig toch in die trendy Apple winkels.” Waarop hij haar nors zijn American Express kaart overhandigde. De kaart door het apparaat heenritsend zei ze met diezelfde twinkeling in haar ogen: “There is a 10 percent shelving fee when returning any opened box, sir. Please sign here.”

Het was al laat en de reis terug naar huis duurde lang. Eenmaal thuis aangekomen zette de man de reusachtige Apple doos naast zijn bed neer en ging slapen.

Toen hij ’s ochtends wakker werd en de doos zag staan, voelde hij zich als een tienjarig jongetje dat wakker wordt en zich realiseert dat zijn verjaardag eindelijk is aangebroken. Opgewonden pakte hij zijn iMac uit. Het was het grootste en snelste model en terwijl hij het enorme witte ding op zijn bureau bewonderde, voelde hij een gelukzaligheid in zijn borst opborrelen die hij al lang, heel lang, niet meer gevoeld had. Soms helpt geld uitgeven echt, dacht hij nog.

Toen klonk de deurbel. Een vriend kwam langs. Vluchtig staarde die naar de zojuist uitgepakte computer en zei opgewonden: “Oh, heb je de nieuwe iMac al gezien?” Onze man keek hem niet begrijpend aan. “De nieuwe iMac? Dit is een nieuwe iMac, ik heb hem nog geen 12 uur!”

Zijn vriend schudde beslist zijn hoofd. “Apple presenteerde vanochtend hun nieuwe lijn. De nieuwe iMacs zitten in een schitterende aluminium behuizing, ze zijn een stuk sneller en beter, ze zijn $300 in prijs verlaagd en ze staan per direct in de winkel!”

De mond van onze man viel open. Hij staarde naar zijn witte plastic iMac die plotseling al zijn schoonheid had verloren. In een fractie van een seconde loste het nieuwgevonden geluk in zijn inborst op.

Een uur later stond hij met zijn weer ingepakte iMac in de winkel. Van alle opwinding had hij vergeten te ontbijten, en licht in het hoofd en met trillende handen hield hij een winkelbediende aan. “Ik heb vannacht deze iMac gekocht en kom hem ruilen voor het nieuwe model.” “Dat kan,” zei de winkelbediende op een opgeruimde toon. “U moet natuurlijk wel een 10 procent inruilprijs betalen, want ik zie dat u de doos geopend hebt.”

Onze man slikte toen hij deze woorden hoorde. Hij keek naar zijn aankoopbon en rekende uit dat hem dat bijna $300 ging kosten. De lichtheid in zijn hoofd zette zich om in een forse duizeligheid en de bon schudde heftig in zijn hand. “Maar dat is niet eerlijk!…” stamelde hij, “Als u gisteren had aangekondigd dat ik vandaag terug moest komen voor een beter en goedkoper model, dan kan ik me dat voorstellen, maar je kunt niet opzettelijk informatie achterhouden en mensen even later laten boeten voor een berouwde aankoop.” De winkelbediende keek hem vriendelijk aan. “It’s our policy not to announce new products before they are in store, sir. En ik ben er zeker van dat u bent ingelicht over ons inruilbeleid. Laat ik het magazijn vast doorgeven dat ze een nieuwe iMac voor u halen, dan kunt u de zaak ondertussen financieel afhandelen met mijn collega aan de kassa.”

Toen werd onze man boos. Hij gebruikte woorden als scam! en absurdity! en unacceptable! en de winkelbediende zocht zenuwachtig om zich heen naar assistentie. Die kwam snel opdagen in de vorm van de store manager, een allervriendelijkste vent. Maar onze man was niet te temperen. En hoewel normaliter terughoudend in zijn emoties, leek het of op deze ochtend alle opgekropte woede en verdriet van de afgelopen maanden zich samenbalden en de vrije loop kregen. Hij verhief zijn trillende stem en balde zijn vuist om het langzaam verfrommelende aankoopbewijs, en spuwde zijn gal in niet mis te verstane woorden. En voor hij wist wat hem overkwam, had zich om hen heen een schare toeschouwers verzameld die toekeek met groot opgezette ogen, en onze man verloor zich in zijn woede en ontzetting en toen, toen, toen barste hij uit in een verschrikkelijk verdriet. Zijn stem brak en een huivering schoot door zijn lijf en tranen rolden over zijn wangen. En toen pakte de store manager hem bij zijn beide schouders beet, en onze man zag dat ook in de ogen van de store manager tranen verschenen, en de store manager trok hem naar zich toe en sloeg zijn armen om hem heen, in een troostende hug die onze man al zolang had gemist. “I feel your pain,” fluisterde de store manager met trillende stem.

Vijf minuten later zat onze man in een taxi op weg terug naar huis. Met een spiksplinter nieuwe iMac in aluminium behuizing, en $300 dollar teruggeschreven naar zijn American Express kaart. Tevreden staarde hij uit het raam en zag hij de stad aan zich voorbij glijden. De zon scheen en hoewel er een donkere winter voor hem lag, voelde hij als nooit tevoren dat de ergste tijd voorbij was.

Een paar maanden geleden ontmoette ik een man. Een prachtvent met persoonlijkheid.

Er laaide onverwacht een storm op in mijn leven, zo krachtig en overrompelend, dat ik het bijna niet kon geloven. Maar heel snel daarna werd het ook pijnlijk. Gemeen. Onvolwassen. En een maand geleden flikte hij me iets dat niemand me ooit heeft geflikt; zo onnodig dat ik het bijna niet kon geloven.

De laatste maand heb ik die man met succes uit mijn leven verbannen. De laatste week denk ik zelfs helemaal niet meer aan hem.

Tot ik op het perron sta van de A trein op 59th Street. Ik heb die jas aan die ik alleen aantrek als ik echt goed voor de dag moet komen. In mijn zak voel ik iets; het zijn de kaartjes voor de film die we die eerste week samen hebben gezien. Een obscure film in een bioscoopje in de East Village. In een naar popcorn stinkend zaaltje. Dicht aangekropen tegen die prachtvent met persoonlijkheid. Hij fluistert zijn commentaar in mijn oor. Zijn mond raakt mijn oor aan. Ik krijg kippenvel.

Dan komt de A het metrostation binnengedonderd. De wind doet mijn ogen branden. Ik werp de bioscoopkaartjes in de afvalbak, werk me door de menigte en stap in.

Ik bestel een pond Frans Italiaanse espressobonen, gemalen voor een potje op het fornuis, als de vrouw met het yogamatje onder haar oksel naast me komt staan.

Ze is een typisch New Yorkse verschijning; een schichtig, frêle mens van middelbare leeftijd, met een dwingende blik, nauwkeurig maar quasi-nonchalant gestileerd haar, en eclectische kledij. “Excuse me!” roept ze met een afgeknepen stemmetje, “Excuse me!” Ze is nog niet aan de beurt, maar denkt daar zelf blijkbaar anders over.

Een van de jongens achter de tonnen met koffiebonen draait zich vragend naar haar om. “Ma’am?”
“Welke van deze koffiebonen heeft de laagste zuurgraad?”
Terwijl ze naar het assortiment voor zich wijst, zwaait ze met haar yogamatje ongemerkt een zak pretzels van een rek achter zich. De zak ploft pal achter haar neer op de grond. Ze doet een stapje achterwaarts en zakt met haar hiel in de krakende pretzels. Terwijl de jongen haar voorlicht schiet haar blik even omlaag. Ze ziet de zak pretzels liggen en plaats haar voet nog iets verder naar achter. Ze trapt midden op de zak. Ik hoor hoe de pretzels onder haar voet verpulveren.
“Sorry-” begin ik, maar ze piekert er niet over mij enige aandacht te schenken. Ongeduldig schudt ze haar hoofd, “No, no, no! Ik vraag niet welke koffie het mildst is, jongeman, maar welke koffie de laagste zúúrgraad heeft!”
Na overleg met een collega concludeert de Zabar’s koffieverkoper dat de Kona Style koffiebonen uit Hawaï de beste optie zijn.
Even staart ze hem wantrouwend aan. “Fine,” verzucht ze dan, “Doe me daar maar een half pond van.”
De jongen pakt de metalen schep met Kona Style koffiebonen uit de ton en kiepert de bonen beetje bij beetje over in een papieren zak. Terwijl hij de zak afweegt priemt de yogadame met haar wijsvinger naar zijn hand met schep. “Young man,” stelt ze streng, “Zie je die gaten in je latex handschoen?”
De jongeman laat de schep met een zachte plof in de ton met koffiebonen vallen en kijkt naar zijn hand. Twee van zijn nagels zijn door de vingertoppen van de latex handschoen heen gescheurd.
“That is disgusting!” stelt ze vol walging.
“I’m very sorry, ma’am,” zegt de jongen.
“You better! Because this is unacceptable!”
De jongen kijkt haar met vlakke ogen aan. Hij zal haar ongetwijfeld het liefst een mep verkopen, maar hij gedraagt zich voorbeeldig. “Ik zal meteen nieuwe handschoenen aantrekken, mevrouw.”
“I really, really take offense to this,” stamelt ze geshockeerd.
“Again, I’m terribly sorry, ma’am.”
Zijn collega overhandigt me mijn gemalen Frans Italiaanse bonen. Met ingehouden adem stap ik verder.

Vijf minuten later sta ik bij de kassa, als de yogadame achter me verschijnt. Ze moet zichzelf verschrikkelijk hebben op staan jutten, want ze ziet lijkbleek en haar mond trilt van woede. “Excuse me sir,” roept ze met licht overslaande stem naar een meneer met een Zabar’s badge op zijn borst. “Uw personeel werkt onhygiënisch en gedraagt zich volkomen onverantwoord. Bij de koffiebonen staat een latino joch wiens nagels door zijn handschoenen heen steken. Ik bedoel maar, deze bonen…” Ze houdt de zak met gemalen koffiebonen vol afgrijzen naar de man omhoog, die begrijpend knikt. “Ik-ik-ik… Ik wil ze niet eens meer hebben, zo misselijk ben ik geworden van dat onsmakelijke tafereel.” Ze duwt hem de bonen toe. “En eerlijk gezegd, ik wil helemaal niets meer van uw winkel.” Demonstratief zet ze haar boodschappenmandje met winkelwaar naast zich neer op de grond. It’s unacceptable!” De verontschuldigende winkelmanager negerend draait ze zich naar me om.“Excuse me!” zegt ze tegen me, aangevend dat ze er langs wil.
Ik neem een besluit en schud mijn hoofd. “Weet u wat?” vraag ik haar minstens zo beslist.
Ze kijkt me niet begrijpend aan.
“U bent de meest verschrikkelijke persoon die ik in weken ben tegengekomen. En u moet er maar eens mee ophouden om uw zurigheid bot te vieren op wildvreemden. Vecht het maar uit met de mensen die u zo hebben gemaakt.”
Haar ogen staan wijd van verbijstering.
De caissière overhandigt me mijn bonnetje en mijn boodschappen.
Ik draai me om en loop de zaak uit. Zonnig Broadway betredend slaak ik een zucht van verlichting.
Dit wordt een topdag.

“Hee!…”

……

“Joehoe!”

……

“Casper!”

“Oh. Hoi.”
“Goh, dat ik jou hier nou toch zomaar weer tref! Ik dacht, die jongen leeft niet meer…”
“Nee, een beetje druk, hè, dat is alles.”
“Een beetje druk? Je bent bijna een jaar lang weggeweest!”
“Nou, een klein jaartje maar, hoor.”
“En nooit effe iets laten horen!”
“Ja, het was even aanpoten.”
“Hoezo aanpoten?”
“Nou…”
“Nou wat dan?”
“Persoonlijke ellende. Van die dingen waar je liever niet over schrijft.”
“Wat voor dingen?”
“Je weet wel.”
“Nee.”
“Uit elkaar en zo.”
“Uit elkaar? Jij en die Amerikaan van je?”
“Ja.”
“Sinds wanneer?”
“Sinds een klein jaartje.”
“Gossie.”
“Ja.”
“Ben je nou weer terug in Nederland dan?”
“Nee.”
“Je bent nog steeds in New York?”
“Ja.”
“Hoelang waren jullie samen, dan?”
“Best lang.”
“Elf jaar of zo?”
“Ik heb het er liever niet over.”
“Wie heeft het uitgemaakt?
“Ik wil het er liever niet –”
“Okee, okee. Maar ga je nu wel weer eens wat schrijven?”
“Yep.”
“Echt?”
“Tuurlijk.”
“Zeker weten?”
“Absoluut.”
“Okee. Nou, daar houd ik je dan aan. Gaat het nu wel weer goed dan?”
“Heel goed.”
“Echt?”
“Echt.”
“Okee. Nou… Tot snel dan.”
“Ja, tot gauw.”
“Oh… Casper?…”

……..

“Casper!”
“Ja?”
“D’r zit iets groens tussen je tanden.”

Het alarm klinkt oorverdovend schel. Terwijl de oven niet aanstaat en er nergens rook te zien is.

Pas als ik voor de tweede keer de trap opren naar de slaapkamer ontdek ik dat het de koolmonoxidemelder is. Die is nooit eerder afgegaan. “Het is koolmonoxide!” roep ik naar beneden.

Manlief komt naar boven gestommeld. “Zal de batterij wel bijna op zijn,” zegt hij.

“Nope, dan flikkert het linker lampje. Maar het rechter lampje flikkert en daaronder staat: move to fresh air.” Ik draai de melder om. WARNING! staat er op de achterkant. “Carbon Monoxide cannot be seen or smelled, but can kill you…”

“Shit,” mompelt mijn lief, “En ik heb over twee minuten een conference call…”

“Call 911 or the fire departement,” lees ik verder.

“Shit,” mompelt hij nog eens.

“Ik bel 311, de gemeentelijke infolijn wel even,” zeg ik, de ramen openschuivend die ik twee minuten geleden net had dichtgedaan. Van buiten klinkt het gedril van een verbouwing. Voel ik me nou licht worden in mijn hoofd of verbeeld ik me dat?

De mevrouw van 311 leest van haar scherm op dat het raadzaam is om 911 of de brandweer te bellen. “Maar als het nou een lege batterij is, dan komt dat hele circus van de brandweer voor niks?” vis ik onzeker. Daar wordt zij ook weer onzeker van. Dan klinkt opnieuw het schelle piepen van de melder. “Zet u de ramen open en belt u de brandweer voor advies,” besluit ze. Ik druk de melder weer uit en bel de brandweer. Maar daar zijn ze niet zo adviezerig. Ze willen mijn adres en komen eraan.

“De brandweer komt!” roep ik naar beneden. De telefoon rinkelt. Da’s de conference call.

Ver weg hoor ik seconden later een sirene. In New York hoor je om de haverklap sirenes, zo vaak dat je ze niet eens echt meer waarneemt, maar deze is dus voor ons. Langzaamaan wordt de sirene luider. Verschrokt realiseer ik me dat ik een broek aanmoet. Zoekend naar mijn riem ruim ik de kranten op. Ik leg het dekbed strak. Ik doe snel mijn schoenen aan en pak mijn portemonnee en mijn mobiel, voor het geval we moeten evacueren. Had ik me nou maar vast gedoucht en geschoren. Als ik langs het raam loop lijkt het even of ik een raar luchtje ruik. Zou het die verbouwing kunnen zijn? Dan klinkt de sirene door de straat. Seconden later gaat de bel. Terwijl ik op de buzzer druk stamelt mijn lief onhandig in de hoorn, een vinger in zijn andere oor gedrukt houdend. Er klinkt gestommel op de trap. Drie brandweermannen komen omhoog gebanjerd. Niet van die bronstige brandweermannen uit een uitklapkalender. Drie lompe, vadsige brandweermannen met chagrijnige hoofden.

“De koolmonoxidemelder ging een paar keer af. Ik dacht eerst, misschien is het de batterij?…”

“Waar is de melder,” bromt een van de drie. Ik wijs naar boven. Hij hangt zijn bijl aan de rand van de deur en stapt in zijn enorme geel-met-zwarte outfit het petieterige trapje op. Op de witte muur zit meteen een grijze streep, maar ik zeg niks. De andere twee blijven naast me staan. Met vlakke ogen kijken ze me aan.

“Is het veilig?” vraag ik maar.

Even betwijfel ik of ze me wel verstaan. Dan haalt eentje traag zijn schouders op. “Dunno.”

Ik ga naar boven en zie de brandweerman met een metertje in de weer. “Deze meet helemaal niks,” zegt hij droogjes. Hij bekijkt de koolmonoxidemelder. “Koop voor de zekerheid maar een nieuwe batterij.” Hij smakt het ding op bed. “Have a good one.” Hij banjert de trap weer af en met zijn gordel trekt hij twee nieuwe zwarte strepen over de muur. Beneden haalt hij zijn bijl van de deur en zonder nog iets te zeggen verlaten de mannen het appartement.

Manlief praat met vier mensen aan de telefoon, onderwijl vragende gebaren naar mij makend. Buiten zwelt de drilboor aan. Boven begint de melder weer te piepen.

Dit is mijn favoriete seizoen. In Nederland omdat de dagen langer worden en de stad weer groen kleurt.

En New York vibreert in de lente van energie. Niet dat ikzelf overloop van energie. Ik ben doodop.

Ik weet nog dat ik me voor het eerst bedacht dat de lente mijn favoriete tijd van het jaar was. Ik was zes en een erg stille jongen. De huisarts vreesde autisme.

De dag dat ik besloot dat de lente mijn favoriete seizoen was stond ik op het schoolplein van de Sint Antoniuschool. Tussen het schoolplein en het kerkhof waren twee noodlokalen gebouwd van grote grijze platen hout. De zon had er al uren op geschenen toen ik er met mijn rug tegenaan ging staan. De warmte drong door mijn palmolino outfit in mijn huid. Ik kreeg er kippenvel van, zo heerlijk voelde het. Ik keek naar de meisjes uit mijn klas, die samen Annemaria-Koekoek speelden. Ik deed mijn ogen dicht. De zon scheen door mijn oogleden en kleine waterige vlekjes dansten voorbij. Annemaria-Koekkoek klonk het vrolijk in de verte.

In Riverside Park klinkt verderop net zulk vrolijk gegiebel. Ik zit op een bankje, met mijn rug naar de Hudson. Met mijn ogen dicht voel ik de warme zon op mijn gezicht. Er zoemt iets, vlakbij. Als ik mijn ogen open zie ik een enorme hommel van bloesem naar bloesem gaan. Verderop loopt een jochie met zijn hond aan een riem. De hond dribbelt opgetogen naar de hondenren aan de andere kant van het veld. “Hello everyone!” roept het jongetje richting de hondenren. “Okay boys, Sammy is back!” Opgewonden krabbelt zijn hond met diens voorpoten tegen het houten hekwerk van de ren. Dan trekt zijn baasje met alle macht het hek een stukje open. Met riem en al glipt de hond luid blaffend de ren in. Twee poedels en een golden retriever heten hem welkom. Zijn baasje joelt uitgelaten naar zijn hond: “Sammy-sweetie-pie, say hello to the doggies!”

Ik begin tot mijn eigen verbazing te huilen. Het zal de stress wel zijn. “We’re back!” schalt het jongetje over het hondenveld. De hond schiet als een dolle dwaas tussen de andere honden door. Zijn baasje schatert het uit.

De caissière van Macy’s Cellar, de culinaire kelderafdeling van het grootste warenhuis van de wereld, schudt beslist haar hoofd. “If it’s not there, we don’t have it, sir.”

“En er is geen computer waarin u even kan checken of er misschien nog een exemplaar-”

Met grote stelligheid schudt ze nog eens haar hoofd.

“En ook niet een magazijn waar-”

Haar hoofd draait nu in sneltreinvaart 180 graden heen en weer.

Ik zucht. “Okay, ik check het zelf nog even.”

Macy’s is een afgrijselijke winkel. Zo’n warenhuis waar alles te koop is, maar waar niets bijzonders is te vinden. Waar welgeteld één springvorm in de rekken ligt, in een zee van teflon muffinbakvormen, ijsscheppen en cutey patootie koekjessnijders. Eén springvorm, waarvan de bodem en de ring niet passen.

Dan ontdek ik toch nog een andere verkoopster. Snel been ik op haar af en leg haar uit dat deze laatste springvorm niet goed past. “Klopt,” zegt ze, “het zijn twee verschillende springvormen, van twee verschillende merken.”

“Kunt u mij aan een complete set helpen?”

“Tuurlijk!” Het klinkt bijna te mooi om waar te zijn.

“Van allebei de soorten eentje, zodat ik kan kiezen?”

“Nee, alleen van dat merk heb ik er een.”

“O. Die andere is op?”

“Dat weet ik niet. Maar dat merk verkoop ik niet. Ik werk alleen voor dit merk. Een ogenblikje alstublieft, ik ben zo terug.”

Verbijsterd staar ik haar na. “Ik werk alleen voor dit merk,” zeg ik haar na. Ik drentel wat rond door de kookafdeling. “Ik werk alleen voor dit merk,” stamel ik nog eens. “Ik werk alleen voor dit merk,” roep ik en sla zomaar een siliconen spatel van een schap. Dan komt ze alweer aangelopen, een complete springvorm in haar hand. “Alstublieft, anders nog iets?”

Ik bekijk de springvorm. Hij is van teflon, wat helemaal niet handig is als je die appeltaart uiteindelijk in punten moet snijden. Op de bodem prijkt het prijsstickertje. $21.99. “U heeft het niet goedkoper?”

Ze trekt haar wenkbrauwen op in een vriendelijk bedoelde ontsteldheid. “No-hooo! It’s a very special item, sir. Very European, you know.”

Right. Met mijn veel te dure springvorm loop ik terug naar de caissière. Die begroet me op haar alleropgewektst. “Great, you found what you were looking for!” jubelt ze. En voor ze me het kassabonnetje overhandigt schrijft ze snel haar naam achterop. “My name is Lakisha. Please get online for feedback on our service. We love to hear from you!”

Met een familieverpakking roomijs in een plastic zakje loop ik over Broadway terug naar huis. Het is halverwege de avond, en mijn vent ligt onderuit voor de TV naar de Oscaruitreiking te kijken.

De Oscars zijn voor Amerikanen net zoiets als het Eurovisie Songfestival voor – okee, laat ik voor mezelf spreken – zoiets als het Eurovisie Songfestival voor mij. Je moet er mee opgegroeid zijn om het echt te kunnen waarderen, bedoel ik maar te zeggen.

Ikzelf kom die ellenlange Oscarshow enkel door met een flinke portie chocoladeijs-met-stukjes-koek-en-kersen. Bovendien sneeuwt het en New York in de sneeuw overtreft Ellen DeGeneres in witte lakschoentjes met ruime afstand. Terwijl de sneeuwvlokken langs mijn wangen kietelen voel ik het geluk in me opzwellen. J’aime-j’aime la vie, schiet het door mijn hoofd.

Dan schiet er een sneeuwbal rakelings langs mijn hoofd. Als ik me verschrikt omdraai grijnst mijn onderbuurman me baldadig toe. “Howdy neighbor,” roept hij. Mijn onderbuurman is operazanger. Godzijdank zitten er nog vier verdiepingen tussen ons in, want de man zingt de hele dag uit volle borst. Alleen als ik in de kelder mijn was doe hoor ik hem zijn stukken repeteren.

We lopen samen verder. “Mag ik je wat vragen?” zegt hij onverwacht formeel.
“Tuurlijk.”
“Lieg jij wel eens?”
“Pardon?”
“Lieg je wel eens?” vraagt hij nog eens, “Een leugentje om bestwil, of een dikke vette leugen die je voor de rest van je leven achtervolgt?”
Ik geloof dat hij een beetje aangeschoten is. “Niet of nauwelijks,” antwoord ik.
Mijn buurman grinnikt. “Ik heb net tegen mijn vriendin gelogen dat ik haar al negen jaar trouw ben.”
“O.”
“Terwijl ik het sinds we samen zijn al met vierentwintig anderen heb gedaan.”
“Vierentwintig?”
Hij knikt. Zijn ogen fonkelen van trots. “Ik houd een lijst bij, dus ik weet het tot op de datum precies.”
“Oh, zo.”
“En jij?”
“Ik?”
“Ja, jij?”
“Nee, ik houd geen lijst bij en ik ga ook niet vreemd.”
“Nee, ik bedoel, waarover lieg jij?”
Ik doe mijn best, maar kan me niets recentelijks voor de geest halen. “Toen ik twintig was zat ik op een dramaopleiding.”
“En da’s gelogen?”
“Nee, da’s waar. In de eerste week op school werd ons gevraagd om te laten zien waar we het beste in waren. Een meisje deed een acrobatiek-act. Iemand anders gaf een massage. Weer een ander danste de tango. En ik haalde een blik koekjes tevoorschijn. Bokkenpootjes.”
“Bokkabootjas?”
“Zoiets. Ik vertelde er een verhaal bij. Over hoe ik ooit een zomer lang in de Verkadefabriek had gewerkt. Da’s een Nederlands koekjesmerk.”
“Interesting.”
“Ik heb er twee maanden lang aan de lopende band bokkenpootjes gemaakt. Geholpen bij het samenstellen van de ingrediënten, bij het bakken, de hele procedure van begin tot eind gevolgd. Van het verdiende geld heb ik een surfplank gekocht.”
“Good for you!”
“Een jaar later zocht ik weer een vakantiebaantje. Via het uitzendbureau kwam ik bij de Jaminfabriek terecht. Die maken ook koekjes.”
“I see.”
“Op de eerste dag vertelde ik in de kantine over mijn bokkenpotenverleden. Na de lunchpauze werd ik door de directie apart genomen. Ze wilden alles van me weten over de bokkenpootjes van Verkade. Over de receptuur, het cacaogehalte in het chocoladebad, alles. En terwijl ik schaamteloos alle geheimen van de Verkade bokkenpoot uit de doeken deed realiseerde ik me wat een kennis ik bezat. ’s Avond ben ik in mijn moeders keuken begonnen met experimenteren. En binnen een week presenteerde ik de perfecte bokkenpoot: knapperig van buiten, zacht van binnen, en puur natuur, zonder wat voor conserveringsmiddelen dan ook.”
“You’re a true genius!” bast mijn buurman terwijl we de hoek omslaan. Onze voetstappen kraken in de sneeuw.
“Dus toen ik mijn koekjesblik opende en het aan mijn nieuwe klasgenootjes van de dramaopleiding voorschoof zaten daar zowaar mijn zelfgebakken bokkenpoten in. Iedereen nam er een, bewonderde het baksel als was het een zeldzame edelsteen en proefde met verfijnde knibbelhapjes. Daarna volgden de lovende woorden, het verrukte gekreun, het ongeloof dat ik zulke perfecte koekjes wist te bakken. Een meisje gaf zelfs toe dat ze normaliter geen bokkenpootje door haar strot kreeg, maar deze vond ze ver-ruk-ke-lijk. Waarop ik de trommel weer dicht deed en hen de waarheid vertelde. Dat ik nooit bij Verkade had gewerkt. En ook nooit bij Jamin.”
“Good lord!”
“Die koekjes waren van de supermarkt en het enige waarin ik echt uitblonk was verhalen vertellen.”
“You certainly do!” zegt mijn buurman terwijl hij de voordeur opent en we de sneeuw van onze schoenen stampen.
“Maar de dramadocent dacht er anders over. Ze vond dat ik niet fantaseerde maar loog en ze maakte zich grote zorgen om de tevredenheid waarmee ik mijn leugen had opgebiecht.”
“She sounds like my girlfriend!” schalt mijn buurman lachend door de hal. En dan op gedempte toon: “Denk je dat ik haar de waarheid moet vertellen?”
Jesus, wat een confrontatie. Vertwijfeld staar ik naar het pak ijs in mijn plastic zak.
Mijn buurman laat een luide boer. Dan legt hij zijn arm op mijn schouder. “Anyway. Your ice cream is melting, pal. Why don’t we call it a night.”

Hij draait zich om en hobbelt naar zijn voordeur. De trap opklimmend hoor ik hem zachtjes zingen. Erbarme dich, mein Gott.