Met een brede lach op zijn sproetengezicht staat de jongen me op de hoek van 5th en Prospect Avenue op te wachten. “Mag ik u een flesje bronwater aanbieden?” vraagt hij vriendelijk, mij het flesje aanreikend. Promotie voor een nieuw watermerk, denk ik, en perfect getimed in deze broeierige hitte. Ik neem het ijskoude flesje dankbaar in ontvangst. Als ik doorloop merk ik de flyer op die om het flesje zit gewikkeld. I believe there’s more to life than what’s on reality TV, lees ik. I believe it’s good to ask questions. Waarop een uitnodiging volgt voor de zondagavondviering in de Church of Park Slope. Ik drink het flesje in één lange teug leeg. Wat een weldaad.

Op weg naar de metrohalte aan 4th Avenue passeer ik de Iglesia Pentecostal Misionera. Vanuit het donkerrood geverfde gebouw klinkt een elektronisch versterkte, bulderende mannenstem: “Jesucristo es el Señor! Eso es la verdad! Jesucristo es el Señor!” Waarop de volgepakte kerk losbarst in uitbundig gezang.

Drie minuten later neem ik plaats in de R-train richting Atlantic Avenue. Naast mij zit een vrouw van behoorlijke omvang. Fanatiek streept ze de ene na de andere Bijbelnaam weg in haar Christian Crossword puzzelblad. En als ik me afdraai zie ik op het zitvlak van de lege stoel aan de andere kant van mij een minuscuul flyertje liggen, waarop een stralende familie mij toelacht. God is Faith staat er boven. Het moet niet veel gekker worden. God is vandaag echt overal.

We zijn al een halte verder als mijn aandacht opnieuw door het flyertje gevangen wordt. Pas als ik het oppak besef ik dat ik het niet goed heb gelezen. God is Fake staat er. Ik sla het blaadje open. God is fake? Absolutely. There is no God, no heaven or hell. It’s all just as crazy as it sounds. No kidden’. In klare kindertaal gaat de Q&A verder. Over hoe sommige mensen een God nodig hebben om zin te geven aan hun leven; over het nemen van eigen verantwoordelijkheid in plaats van het slechte af te schuiven op een Satan. Maar wat als je de Heer al in je hart hebt gesloten? Oh, you’re fine. He ain’t there. Just get it out of your head that there’s a more important life after this one. Ik moet er zachtjes om lachen. There are still things worth living for, like people for instance. All that shit matters more than ‘God’ and don’t let anybody tell you different! It devalues you, you stupid self-hating ingrates!

Dan voel ik het hoofd van de puzzelende vrouw naast me naderen, alsof ze langzaam in slaap sukkelt. Maar als ik opkijk zie ik dat ze meeleest. Haar ogen sperren bij ieder volgende zin van ontzetting verder open. Haar adem stokt en haar blik schiet mijn kant op. Met een strenge frons en een trillende mond kijkt ze me een ogenblik aan. “Get rid of that immediately!” fluistert ze bevelend. Ik geloof mijn oren niet. “Get rid of that piece of filth, right now!” zegt ze nu luid en duidelijk. “I don’t think so,” antwoord ik beslist. Ze deinst achteruit, happend naar lucht. Waarop haar hand door de lucht schiet, nu recht op het flyertje in mijn hand afduikend. “Give it to me right away!” bijt ze me toe, maar ik ben haar te snel af en steek het papiertje snel in mijn zak. “You… You…” Haar opgezwollen wijsvinger priemt in mijn richting. “You have no respect for anything or anyone, young man!” De metro remt af bij de halte waar ik moet overstappen. Ik heb geen idee hoe ik deze vrouw in de korte tijd die me nog rest aan het verstand kan brengen dat de situatie ietsje anders in elkaar steekt. “No respect what so ever!” De deuren schuiven open en na een diepe zucht sta ik hoofdschuddend op. “It’s a disgrace!” roept ze me na terwijl ze moeizaam overeind komt. Ik stap in de N-trein die aan de andere kant van het perron klaar staat en zie als ik ga zitten hoe de vrouw met het puzzeltijdschrift in haar hand vanaf het perron naar me wijst.“Please God, have mercy on this troubled man!” schalt haar stem door de ondergrondse ruimte. Dan schuiven de deuren dicht en vertrekt mijn trein. Om me heen voel ik de loerende, donkere blikken van medepassagiers. Ze weten niet wat er met me loos is, maar ze vermoeden klaarblijkelijk van alles. De trein komt bovengronds en rolt de Manhattan Bridge over, zonovergoten Manhattan tegemoet. Nu pas schrik ik van de felheid waarmee ze me bestookte. God allemachtig, verzucht ik in het Nederlands. Maar da’s natuurlijk ook niet waar. Nope. He ain’t there. No kidden’.