Meestal is er moeilijker een vinger op te leggen, maar in dit geval is het me in één oogopslag duidelijk. Hij zal een jaar of dertig zijn, maar heeft nog die jongensachtige openheid die je niet vaak ziet bij Amerikaanse mannen van zijn leeftijd. Het heeft misschien ook wel iets te maken met de hoeveelheid gel in zijn haar en met zijn kleding waarin een Amerikaan zich net iets te frivool zou voelen. Zijn vriendin stapt kloek voor hem uit door de zaak, haar slanke lijf gehuld in iets wat vooral gemakkelijk moet zitten. Haar ogen, een tikkeltje te zwaar opgemaakt, schieten nieuwsgierig rond. Ze heeft al een tafeltje uitgezocht en wil net plaats nemen als de host haar tegemoet loopt. “Excuse me, that table’s not available. Please follow me.” De twee kijken elkaar even verwonderd aan. De host stapt voor hen uit door de zaak en legt de menu’s neer op het tafeltje naast me. “Here you are,” stelt hij vriendelijk maar beslist. Met een luide zucht en veel stoelgerammel nemen ze plaats. Een lichte zweem van Zwitsal babyzeep waait voorbij. “May we have two coffees, please?” vraagt de jongeman. Zijn accent bevestigt mijn sterke vermoeden. De host, die alweer is weggelopen, draait zich streng naar hem om. “I’ll send you your waiter right away.”

De ANWB reisgids van New York belandt op tafel. En het Jip en Janneke notitieboekje van de Hema. Zij streept er juist de Ralph Lauren overhemden in af die ze voor haar vader heeft ingekocht bij Century 21, als de serveerster aan hun tafel verschijnt. “Hi, I’m M.J. How can I help you?” Weer die verwonderde blikwisseling. Dan richt de jongeman zich tot het frêle meisje. “How did you say your name was?” Ze is even uit het veld geslagen. “M.J.” “Em Jay?” “M.J., right. It’s short for Mary Jane. So, are you guys ready to order?” Ze bestellen nogmaals de twee koffies, een spinazie salade en een gegrilde kipsandwich. “Oh, and tell me, what is cilantro?” Hij wijst het haar aan op de menukaart. “It’s uhm…” Ze gebaart wat met haar handen. “It’s a leafy, dark green herb. Oh, and it’s used in Thai cuisine a lot.” Ze knikt beslist, alsof het hiermee wel gezegd is. Maar de twee kijken haar aan alsof ze het in Keulen horen donderen. “It’s also known as coriander,” help ik haar een handje in mijn beste Amerikaans. “Oh, koriander!” roept het stel tezamen uit. “Thanks,” fluistert Mary Jane en piept er van tussen.

Zij telt de bonnetjes uit haar portemonnee bij elkaar op, terwijl hij tevreden vastgesteld dat T-Mobile hier ook prima te ontvangen is. En als Mary Jane de koffie serveert buigt hij zich onderzoekend over de kop en schotel. “Excuse me, but eh…where is my cookie?” Mary Jane zet een beleefde glimlach op. “Your what?” “My cookie. There’s no cookie with my coffee.” “Oh, I’m sorry, I didn’t hear you order a cookie.” Weer die blik van verstandhouding. “Doesn’t coffee always come with a cookie?” vraagt hij alsof het de meest logische zaak van de wereld betreft. Mary Jane slikt haar verbazing weg en zoekt naar een elegante oplossing. “Would you care for a brownie, maybe, or one of our giant chocolate chip cookies?” Hij zoekt steun bij zijn vriendin die net een flinke slok neemt van haar koffie. “I think he just wants a, how you call those… biskwietje?” “A biscuit? No, I’m sorry, we don’t have those.” De jongeman kijkt een ogenblik teleurgesteld naar zijn kale koffieschoteltje. Het kleine kind in hem komt nu helemaal te voorschijn.“In Holland we always get a koekie with the koffie!”

Als ik bij het weggaan aan de bar vraag om een tandenstoker, hoor ik de serveerster zenuwachtig vragen: “What if I give them two pieces of broken biscotti?” “Are you kiddin’?” stelt de host verontwaardigd, “Those biscotti’s cost three bucks!” Dan signaleert hij een nieuw stel dat met reisgidsen in hun hand de zaak binnenwandelt. Groot en blond, kreukvrij en schoongewassen. Duitsers, schat ik zo in. “But it’s customary where they come from,” fluistert Mary Jane hem na, vrezend voor haar tip. “Customary, my ass!” sist de host en richt zich naar zijn nieuwe gasten.“Excuse me, madam, that table’s not available. Please follow me.”