“Zover ik het me kan herinneren zijn de winkels in Nederland op 1 januari dicht,” zeg ik, mijn neus snuitend. Maar mijn lief, een ras New Yorker, denkt daar heel anders over. “Tien jaar geleden, inderdaad. Iedere werkdag ging het land om zes uur op slot. Haha! Maar ook Nederland verandert, echt!”
Zuigend op een strepsil, diep weggedoken in mijn sjaal en winterkraag, banjer ik achter hem aan de grachten over. Op naar de Bijenkorf, om een kerstcadeau te ruilen.
Die Bijenkorf blijkt natuurlijk dicht. Net als alle andere winkels. Ja, wie is hier nou de echte Nederlander?
“Ik wordt ziek,” mopper ik en maak weer aanstalten om naar huis te gaan. Dan passeer ik een oude mevrouw die, gekleed in bloemetjesjurk en dikke maillot, tegen een gevel op het Damrak zit. Ze blaast op een plastic kinderfluitje. Eén enkele toon, tot ze geen adem meer over heeft. Dan haalt ze diep in en blaast nog een toon, ietsje hoger. En nog één, ietsje lager. Het klinkt niet vrolijk. Haar geldblikje is vrijwel leeg.
“Meneer, heeft u niet een beetje geld voor die mevrouw?”
Ik draai me om. Een jochie van een jaar of zes kijkt vragend naar me op.
“Ken je haar?” vraag ik door mijn sjaal heen.
“Neuh, maar ik vind haar zo zielig. Volgens mijn vader is het een legaalse Roemeense. Heeft u niet een eurootje of zo?”
Ik voel in mijn zakken en haal een euro tevoorschijn. “Wil jij ’m aan haar geven?”
Het jochie grijnst van geluk. Hij pakt mijn euro, bestudeert die even en draait zich dan om naar de fluitende mevrouw. Hij knielt neer en legt de euro op de bodem van haar blikje. “Gelukkig Nieuwjaar, mevrouw. En koopt u daar maar een lekkere warme oliebol van.”
Zijn hand aan zijn broek afvegend komt hij overeind. De vrouw knikt hem al blazend op het fluitje toe. Even luistert het jongetje, zachtjes meedeinend op een melodie die er niet is. Dan draait hij zich naar me om. “Maar waar moet ze nou heen voor die oliebol?” vraagt hij bezorgd. “Alle winkels zijn verdomme dicht!”
NY Restaurants Guide