“I want to find you a great place! Yes, I really want to work for you, guys!” De real estate agent van het gerenommeerde makelaarsbureau in Brooklyn zegt het met een enthousiasme dat suggereert dat hij twee oude hartsvrienden uit de brand gaat helpen. Terwijl we elkaar pas twee minuten geleden voor het eerst hebben ontmoet. “I know exactly what you guys are looking for: a spacious, bright two-bedroom. And I know exactly where to find it. This is all about location. It’ll be prime Park Slope!” Hij gaat onmiddellijk wat telefoontjes voor ons plegen met zijn beste contacten in de buurt – waarom nemen we hier niet even plaats? We bladeren wat door de glossy brochures van zijn keten, vol met penthouses aan de Upper East Side, brownstones in de West Village, mansions in de Hamptons, en drie minuten later staat hij alweer klaar, gewapend met een uitgeprint lijstje adressen. “Ready, guys?”

Op weg naar de eerste woning loopt de wat gedrongen man druk gebarend tussen ons in: “Dit eerste appartement heeft volop licht en bergruimte. I can see you guys totally falling in love with it.” In werkelijkheid blijkt de woning met gipsplaten wandjes opgedeeld in het dubbele aantal kamers: benauwde hokken waar amper een bed in past. De ramen kijken uit op blinde muren, de vloeren lopen af en het gammele keukenblok stamt uit de jaren tachtig. Onze makelaar knikt beamend. “Helemaal uitgeleefd en veel te klein. Meer iets voor een stel studenten.” Terwijl mijn lief alweer aanstalten maakt om te vertrekken tikt de makelaar me bemoedigend op de schouder. “But it’s good we’ve seen this, for now I know exactly what you guys are looking for!”

In een paar uur tijd lopen we ze allemaal af. De meeste appartementen zijn uitgewoond of haastig en goedkoop gerenoveerd. Of veel te duur dankzij een bij de prijs inbegrepen portier in een marmeren foyer. Of gelegen aan het drukste kruispunt van Brooklyn – terwijl rust en ruimte de belangrijkste redenen zijn voor wonen in Park Slope. In de zoveelste bedompte badkamer haalt mijn lief zijn rekenmachine tevoorschijn en maakt een rekensommetje. Met het percentage van de jaarhuur dat deze New Yorkse makelaar ons in rekening brengt bij een gesloten deal kan hij zo vierduizend dollar verdienen. “Calculating the volume?” vraagt de makelaar terwijl hij tussen ons in komt staan, “Don’t bother, I’d say it’s 850 square feet. Give or take. What do you think, guys?” Mijn lief tuit voorzichtig zijn mond, maar nog voor hij iets kan zeggen gebaart de makelaar met zijn handen om voorzichtigheid.“Listen. You will not find anything like this for such a good price,” zeg hij bezwerend. “So you better make up your mind quickly. This one’s going to go today. If not to you, someone else will take it any moment.” Mijn lief loopt zwijgend de badkamer uit. De makelaar richt zijn twinkelende ogen op mij. “What do you say?” Hij lijkt wel een veehandelaar. “It’s a steal, right?” Een tweedehands autoverkoper.

Na het zevende afgekeurde appartement checkt de makelaar voor de zoveelste maal de boodschappen op zijn voice mail, zet zijn energieke smile weer op en steekt ons zijn hand toe. Hij meldt dat hij teruggaat naar zijn kantoor, waar hij intensief verder zal zoeken om ons morgen te verblijden met een nieuwe reeks woningen, want nu weet hij echt exactly wat wij zoeken. “We will get there, guys, I will take care of that!”

Na die allerhartelijkste handdruk op straat hebben we nooit meer iets van hem vernomen. Bij nader inzien bleek het enthousiasme blijkbaar toch niet zo diepgeworteld. Maar we zijn hem dankbaar. De middag in Brooklyn heeft ons doen inzien wat we diep in ons hart al wisten: we missen Manhattan. Hoezeer we ook ons best doen, het rustieke Park Slope kan onze harten maar niet veroveren. Dan maar wat meer lawaai. Dan maar geen park naast de deur. Dan nog maar wat meer vervuiling. En dan maar 50 square feet minder. Give or take.