Mijn vader had het zwaar, als klein jongetje. De oorlog, een weeshuis, honger. Als het meisje met de zwavelstokjes een jongetje was geweest, had hij Cor J. de Boer geheten.

Toen mijn vader zeven was, en hopeloos ongelukkig, vertelde zijn moeder hem dat zijzelf als klein meisje een toverstokje had gehad. Met dat toverstokje kon ze alles tevoorschijn toveren wat ze maar wenste: een gebraden kip, een nieuwe fiets, een hond als haar beste vriendje. Tot de dag waarop ze haar toverstokje kwijtraakte. Ze verloor het ergens in de achtertuin.

Toen ikzelf zeven was vertelde mijn vader mij over het toverstokje.
‘Hoe zag het eruit?’ wilde ik weten.
‘Volgens oma was het bijna een gewoon takje.’
‘Een gewoon takje?’
‘Ja. Het lag ergens in de achtertuin, en als ik het vond, zou ik op een of andere manier weten dat dat het verloren toverstokje was.’

Mijn vader heeft jarenlang naar het toverstokje gezocht. Pas toen hij een jaar of vijftien was begon het langzaam te dagen dat zijn zoektocht gebaseerd was op een leugen. Het was de grootste teleurstelling in zijn leven tot dan toe. Zelfs toen hij mij het verhaal vertelde, was de teleurstelling van zijn gezicht te lezen. Ik was pas zeven, maar ik begreep het.

Vijf maanden geleden ontmoette ik een geweldige vent. Hij had een paar zware jaren achter de rug, dat zag ik meteen in zijn gezicht. Maar ik zag ook een volwassen man met de geestdrift van een zevenjarige. Ik zag iets heel bekends.

Hij had een film gemaakt, in Afrika. Het was een zware onderneming geweest. En tijdens een van de dieptepunten was hij bij een medicijnman terechtgekomen, die zijn gezicht had ingesmeerd met poeder, en die hem een klein takje gaf. ‘Hier, neem dit takje mee, en verlies het nooit, zei de wonderdokter. ‘Met dit stokje komt alles goed.’

Mijn geweldige man draaide zijn film en vloog met het stokje in zijn koffer terug naar Amerika. Daar monteerde hij de film, die heel mooi is geworden. Hij is genomineerd voor een Oscar.

Een paar dagen geleden belde hij vanuit Los Angeles op. ‘Je raadt nooit wat ik in New York ben vergeten?’ Hij had het stokje in de la van zijn nachtkastje laten liggen.

Ik vlieg nu naar LA. Naar de Oscars. In de tas in het bagageruim boven mijn hoofd zit het stokje uit Afrika. Veilig verpakt tussen veerkrachtige oordopjes – want ik schein nogal te snurken.

We zullen zien hoe het dit weekend afloopt. Maar hoe dan ook, dit wordt het begin van een mooi verhaal.

Ik wenste dat ik het mijn vader kon vertellen.