Het was een warme, heldere herfstdag in de heuvels van Bucks County, Pennsylvania.

De najaarszon scheen door de kale bomen en de herten trippelden nog onbezorgd over de velden – twee dagen voor het jachtseizoen begon.

De familieleden waren overgevlogen uit Colorado, en overgereden uit Connecticut, Philadelphia, Washington en New York. Pas geboren neefjes werden voorgesteld, vastgehouden en geliefkoosd. Vier honden renden bezeten tussen de kersenbomen achter elkaar aan. Acht neven en nichtjes speelden met basketballen en met de waterpomp. Twee reusachtige tafels stonden al gedekt.

Er was witlofsalade uit de tuin. En schapenkaas uit Holland. Er was zelfgemaakte appelmoes, van appels uit die boom daar. En voor later was er sweet potato pie en pumpkin pie en appeltaart en een schaal vol zelf gebakken oatmeal raisin cookies. De kalkoen was bijna gaar, riep iemand vanuit de keuken. En de drie zussen, en hun tien kinderen met hun mannen en vrouwen, en hun 14 kleinkinderen zaten op de veranda of slenterden door de tuin, druk pratend, ravottend, en kraaiend van plezier.

Het was een ultiem Thanksgiving tafereel.

Vanaf het slingerweggetje onderaan de heuvel bekeek ik het eeuwenoude huis met de zwerm mensen. Het leek wel zo’n net iets te sfeervolle ansichtkaart. Zo eentje die je laat staan omdat het allemaal wel erg zoet en vredig oogt.

Ik draaide me om en staarde over het glooiende, gerooide land.

Mijn vader kwam naast me staan en zuchtte eens diep. “Het is net als toen ik in Zwitserland was,” zei hij. “Overal waar ik keek was het akelig fraai. De ene ansichtkaart na de andere spande zich voor me uit. Waardoor ik er op een of andere manier ook heel afstandelijk bij bleef.” Hij leunde op mijn schouder. “Ben er na die ene keer ook nooit meer terug geweest,” verzuchtte hij.

“Maar dit is anders,” zei ik.
“Ja, natuurlijk is dit anders. Dit is je schoonfamilie. Dit zijn hele lieve mensen.”

We knikten eensgezind en staarden tevreden over de veel te mooie landerijen.

Niet echt, natuurlijk, want mijn vader is al vijftien jaar dood en begraven. Maar toch, dat was me even een heel gelukzalig moment.