In de trein zit ik wat uit het raam te staren. Een vlak, grauw Hollands landschap trekt voorbij. Regelmatig vertel ik mijn New Yorkse vrienden dat ze voor het natuurschoon zeker niet naar Nederland moeten komen. Maar eerlijk gezegd geniet ik er nu wel van. Van dat grauwe, vlakke land. Wat kan een paar maanden afwezigheid een frisse kijk op een vertrouwde wereld geven.
Meteen bij thuiskomst al. Wat een ruim appartement. Wat een miezerig douchestraaltje. Wat is de mevrouw van de bakker opeens grijs geworden. Wat smaakt de noten-vruchtenmuesli van Zonnatura weer nieuw-en-toch-lekker-hetzelfde. En wat is mooi design hier vanzelfsprekend. Zelfs op een pak Vrije Uitloopeieren van het AH huismerk. Wat een boel zorgeloos lanterfanterende mensen. Wat een botte buschauffeur, als ik hem vraag niet te roken, terwijl de sticker op zijn eigen Opstapper-busje meldt dat roken verboden is. Wat praten Nederlanders hard. Wat is biologisch toch een stuk goedkoper dan organic. Wat is het NOS Journaal een verademing vergeleken bij die aftandse Amerikaanse news shows. Wat staat er een boel gezeur in de brievenrubriek van de krant. Wat staat er sowieso een boel gezeur in de krant. En waarom begrijpen winkeliers niet dat vijftig cent extra voor pinnen onder de 10 euro maakt dat middenstander nog steeds een scheldwoord is?
Peinzend staar ik uit het treinraam. Naar het vlakke, grauwe land. We rijden van Amsterdam naar Antwerpen en van Antwerpen naar Sint Niklaas. En vandaar met de auto Zeeuws Vlaanderen in. Wat is die Belgische lintbebouwing toch lelijk. Wat is het huis van mijn moeder toch mooi. Een blond huis, zo noemde mijn vader het altijd. Wel weer ontworpen door een Belgische architect.
Mijn moeder woont aan de Belgische grens. Echt op het randje. In haar woonkamer belde ik vroeger met Libertel; in de keuken met Proximus. Nu is het overal Vodafoon. Alles fuseert. Alleen gaat mijn beltegoed er in de keuken nog steeds wel vijf keer sneller doorheen.
Mijn moeder drinkt Roodmerk koffie van Douwe Egberts. Op tafel ligt een KRO televisiegids. Op de radio klinkt Met het Oog op Morgen. En het meest Hollandse tafereel tref ik bij mijn moeder op de wc. Het is een Jip en Janneke verjaardagskalender. Van de Hema natuurlijk. De meeste jarigen in december heb ik in geen jaren meer gezien.
Bij 12 december staat Hidde Overleden geschreven. Da’s de poes. De buurman heeft hem anderhalve week geleden voor mijn moeder in de achtertuin begraven.
NY Restaurants Guide