Nieuw Amsterdammer

February8th

18 Reacties

Suiker

Posted in: LIFE

Direct naast de schuifdeuren van de metro zit een oude zwarte vrouw. Ze houdt een rechthoekig vergrootglas boven de New York Times en leest een ingezonden stuk. Haar lippen prevelen onhoorbaar met de zinnen mee.

De vrouw naast haar zit onbeweeglijk stil, als een etalagepop. Een donkere zonnebril rust op haar met pancake dichtgesmeerde neus. Haar verwaaide pruik zit een tikkeltje te schuin op haar hoofd. Ze lijkt zich van de hele wereld te willen distantiëren.

Naast haar zit een Latino joch met op zijn schoot zijn vriendinnetje. Terwijl ze haar popperige gezichtje op zijn Yankees cap laat rusten, glijdt zijn hand over haar rug naar haar laagzittende spijkerbroek. Twee van zijn vingers verdwijnen langzaam langs haar bilspleet onder de spijkerstof.

Tegenover hen zit een magere man te breien. Hij breit een muts; zo te zien precies zo een als op zijn hoofd prijkt: een roodgroengele slurf, met inkepingen en bovenin een paars tuutje. Een wollen ribbelcondoom, extra-extra-large.

Even knijpt hij met zijn ogen. Dan laat hij zijn breiwerk in zijn schoot vallen en haalt een plastic buisje tevoorschijn. Met zijn mond trekt hij het dopje er vanaf, zet het aan een van zijn vingers en prikt zichzelf met een fijne naald. Hij houdt het buisje op en staart, zuigend op zijn vinger, naar het display. Dan gaat de dop weer op de prikpen en de prikpen weer in zijn tas. Hij haalt een injectienaald tevoorschijn en zet die overdwars in zijn mond. Hij maakt de riem van zijn broek los, trekt zijn trui omhoog en haalt het T-shirt uit zijn broek. Hij neemt de injectienaald uit zijn mond, trekt met zijn mond de veiligheidsdop eraf, checkt de hoeveelheid medicatie in de spuit en zet die dan zonder aarzeling in zijn lies. Kalm drukt hij de spuit leeg, trekt hem er weer uit en bergt de boel op. Hij neemt zijn breiwerk van zijn schoot en breit weer verder.

Tegenover hem houdt de zwarte vrouw haar vergrootglas verbijsterd op de breiende man gericht.

Het gezicht van de vrouw met de zonnebril is bevroren tot een afgrijzende grimas.

De Latino jongen staart met bange ogen onder zijn cap vandaan.

Zijn meisje is ogenschijnlijk in slaap gevallen. Dan fluistert ze dreigend: “Hey babe, what you doin’? Get your creepy hand out of my ass!”

Zegt het voort:
  • Print
  • email
  • Facebook
  • Hyves
  • Yahoo! Buzz
  • Digg
  • del.icio.us
  • Google Bookmarks
  • Twitter
  • Tumblr
  • StumbleUpon
  • Propeller

18 Reacties

  • Comment by Goentah — February 9, 2007 @ 1:48 am

    Wat een meesterlijke observatie! Dat maak je toch alleen in New York mee :-) Als ik in Rotterdam loop kijk ik mijn ogen al uit, maar wat jij beschrijft haalt het niet bij Rotterdam!
    Toch petje af voor die insulinespuiter. Hij doet ‘t goed!

  • Comment by karin — February 9, 2007 @ 3:04 am

    Observeren is het allerleukste wat er is! :-)

  • Comment by pascal — February 9, 2007 @ 3:05 am

    Toch goed dat die man z’n bloedsuiker goed controleert en daarop de insuline aanpast. Ik vind die metro observaties heel herkenbaar. Toen ik in NY was had ik dat ook. Wat een aparte wereld, daar onder de grond.

  • Comment by ceebee — February 9, 2007 @ 8:50 am

    zeer beeldend geschreven, het voelde alsof ik erbij was.

  • Comment by Kaat — February 9, 2007 @ 9:01 am

    Wat heb je een leuke log zeg. En goed geschreven. Heel erg fijn om toch nog leuk leesmateriaal te ontdekken!

  • Comment by Wendy — February 9, 2007 @ 9:27 am

    Volgens mij zou jij zulke dingen in Nl ook zien. Je hebt er een neus voor. Is het aangeboren of heb je je deze blik aangeleerd?

  • Comment by eliane — February 9, 2007 @ 10:10 am

    Een breiende man zou mij toch ook nog opvalllen. Maar meestal verdwijnen zulke mensen uit mijn bewustzijn zodra ze uit mijn blikveld verdwijnen. Bij Casper gelukkig niet. Denk, denk, denk… Ja toch, eergisteren in de streetcar. Een mevrouw met een hearing aid guide dog, of ik weet niet meer precies hoe het op zijn dekje stond. Die begon een praatje met mij, iedereen begint altijd praatjes met mij, zoi zie ik eruit. Maar ik had twee mutsen op vanwege de kou, dus mijn oren zaten flink dicht. En toen moest ik alsmaar zeggen, I’m sorry, I can’t hear you. Dat was een beetje genant, maar best grappig. Maar daar maak ik dan weer geen blog entry van.

  • Comment by Casper — February 9, 2007 @ 11:32 am

    Dank voor de complimenten! Vind dat verhaal over de dubbele muts en de dove mevrouw trouwens hartstikke blogwaardig, Eliane! (Maar dat geldt ook voor de dingen die wel op de Sellotape Files staan).

  • Comment by molady — February 9, 2007 @ 2:38 pm

    schitterend stukje leven

  • Comment by Polle — February 9, 2007 @ 3:13 pm

    Aangenaam. Een return-visit was in dit geval heel plezierig en de moeite waard.

  • Comment by GdeB — February 9, 2007 @ 3:20 pm

    Als je goed observeert gaat er een wereld voor je open ;-)

  • Comment by hansb — February 9, 2007 @ 4:43 pm

    mooi…

  • Comment by esther — February 9, 2007 @ 6:27 pm

    Een film, maar dan in woorden. Alsof ik er zelf bij zat!

  • Comment by diny — February 11, 2007 @ 6:15 am

    leuk stukje

  • Comment by Esther — February 11, 2007 @ 6:40 pm

    De absurditeit van het gewone :)

  • Comment by Veerle — February 11, 2007 @ 11:58 pm

    Echt tof geschreven.

  • Comment by Rose — February 12, 2007 @ 1:27 pm

    Ha! Doet me denken aan mijn collega. Maar die durft ‘t allemaal nog niet zo ongegeneerd te doen… ;)

  • Comment by pluuusje — February 14, 2007 @ 7:54 am

    wat was hij aan het breien? Was t een mode-ontwerper?

RSS feed for comments on this post. TrackBack URL

Leave a comment

RSS