Lang, lang geleden (ik geloof augustus van het jaar 2007) was er een man in een grote stad, in een land hier ver vandaan.

Al een tijd liep hij met zijn ziel onder zijn arm, want het leven zat niet mee, de laatste tijd. Dus deed hij wat hij vaker had gedaan in tijden van grote crises: hij ging winkelen.

Het was al laat op de avond, maar hij woonde in een stad die nooit sliep en aan de rand van het grote bos stond een glazen kubus, de Apple Store, die altijd open was. Twenty-Four/Seven. In de winkel trof hij een alleraardigste winkelbediende die hem nieuwsgierig vroeg waar hij naar zocht. “Ik wil graag deze iMac,” zei de man en onmiddellijk zag hij een schittering opgloeien in de ogen van de winkelbediende. Maar het was geen schittering van enthousiasme; eerder een niet te verhullen sarcasme. “Deze iMac?” zei de winkelbediende lacherig, en binnen een minuut was de koop georganiseerd en stond onze man in de rij voor de kassa.

Eenmaal aan de beurt las de caissière op haar Apple scherm wat de man bij haar kwam betalen: “Een iMac, meneer!” Een sarcastische schittering gloeide op in de ogen van de caissière, en de man dacht: “Wat een snotkids werken er tegenwoordig toch in die trendy Apple winkels.” Waarop hij haar nors zijn American Express kaart overhandigde. De kaart door het apparaat heenritsend zei ze met diezelfde twinkeling in haar ogen: “There is a 10 percent shelving fee when returning any opened box, sir. Please sign here.”

Het was al laat en de reis terug naar huis duurde lang. Eenmaal thuis aangekomen zette de man de reusachtige Apple doos naast zijn bed neer en ging slapen.

Toen hij ’s ochtends wakker werd en de doos zag staan, voelde hij zich als een tienjarig jongetje dat wakker wordt en zich realiseert dat zijn verjaardag eindelijk is aangebroken. Opgewonden pakte hij zijn iMac uit. Het was het grootste en snelste model en terwijl hij het enorme witte ding op zijn bureau bewonderde, voelde hij een gelukzaligheid in zijn borst opborrelen die hij al lang, heel lang, niet meer gevoeld had. Soms helpt geld uitgeven echt, dacht hij nog.

Toen klonk de deurbel. Een vriend kwam langs. Vluchtig staarde die naar de zojuist uitgepakte computer en zei opgewonden: “Oh, heb je de nieuwe iMac al gezien?” Onze man keek hem niet begrijpend aan. “De nieuwe iMac? Dit is een nieuwe iMac, ik heb hem nog geen 12 uur!”

Zijn vriend schudde beslist zijn hoofd. “Apple presenteerde vanochtend hun nieuwe lijn. De nieuwe iMacs zitten in een schitterende aluminium behuizing, ze zijn een stuk sneller en beter, ze zijn $300 in prijs verlaagd en ze staan per direct in de winkel!”

De mond van onze man viel open. Hij staarde naar zijn witte plastic iMac die plotseling al zijn schoonheid had verloren. In een fractie van een seconde loste het nieuwgevonden geluk in zijn inborst op.

Een uur later stond hij met zijn weer ingepakte iMac in de winkel. Van alle opwinding had hij vergeten te ontbijten, en licht in het hoofd en met trillende handen hield hij een winkelbediende aan. “Ik heb vannacht deze iMac gekocht en kom hem ruilen voor het nieuwe model.” “Dat kan,” zei de winkelbediende op een opgeruimde toon. “U moet natuurlijk wel een 10 procent inruilprijs betalen, want ik zie dat u de doos geopend hebt.”

Onze man slikte toen hij deze woorden hoorde. Hij keek naar zijn aankoopbon en rekende uit dat hem dat bijna $300 ging kosten. De lichtheid in zijn hoofd zette zich om in een forse duizeligheid en de bon schudde heftig in zijn hand. “Maar dat is niet eerlijk!…” stamelde hij, “Als u gisteren had aangekondigd dat ik vandaag terug moest komen voor een beter en goedkoper model, dan kan ik me dat voorstellen, maar je kunt niet opzettelijk informatie achterhouden en mensen even later laten boeten voor een berouwde aankoop.” De winkelbediende keek hem vriendelijk aan. “It’s our policy not to announce new products before they are in store, sir. En ik ben er zeker van dat u bent ingelicht over ons inruilbeleid. Laat ik het magazijn vast doorgeven dat ze een nieuwe iMac voor u halen, dan kunt u de zaak ondertussen financieel afhandelen met mijn collega aan de kassa.”

Toen werd onze man boos. Hij gebruikte woorden als scam! en absurdity! en unacceptable! en de winkelbediende zocht zenuwachtig om zich heen naar assistentie. Die kwam snel opdagen in de vorm van de store manager, een allervriendelijkste vent. Maar onze man was niet te temperen. En hoewel normaliter terughoudend in zijn emoties, leek het of op deze ochtend alle opgekropte woede en verdriet van de afgelopen maanden zich samenbalden en de vrije loop kregen. Hij verhief zijn trillende stem en balde zijn vuist om het langzaam verfrommelende aankoopbewijs, en spuwde zijn gal in niet mis te verstane woorden. En voor hij wist wat hem overkwam, had zich om hen heen een schare toeschouwers verzameld die toekeek met groot opgezette ogen, en onze man verloor zich in zijn woede en ontzetting en toen, toen, toen barste hij uit in een verschrikkelijk verdriet. Zijn stem brak en een huivering schoot door zijn lijf en tranen rolden over zijn wangen. En toen pakte de store manager hem bij zijn beide schouders beet, en onze man zag dat ook in de ogen van de store manager tranen verschenen, en de store manager trok hem naar zich toe en sloeg zijn armen om hem heen, in een troostende hug die onze man al zolang had gemist. “I feel your pain,” fluisterde de store manager met trillende stem.

Vijf minuten later zat onze man in een taxi op weg terug naar huis. Met een spiksplinter nieuwe iMac in aluminium behuizing, en $300 dollar teruggeschreven naar zijn American Express kaart. Tevreden staarde hij uit het raam en zag hij de stad aan zich voorbij glijden. De zon scheen en hoewel er een donkere winter voor hem lag, voelde hij als nooit tevoren dat de ergste tijd voorbij was.

Een paar maanden geleden ontmoette ik een man. Een prachtvent met persoonlijkheid.

Er laaide onverwacht een storm op in mijn leven, zo krachtig en overrompelend, dat ik het bijna niet kon geloven. Maar heel snel daarna werd het ook pijnlijk. Gemeen. Onvolwassen. En een maand geleden flikte hij me iets dat niemand me ooit heeft geflikt; zo onnodig dat ik het bijna niet kon geloven.

De laatste maand heb ik die man met succes uit mijn leven verbannen. De laatste week denk ik zelfs helemaal niet meer aan hem.

Tot ik op het perron sta van de A trein op 59th Street. Ik heb die jas aan die ik alleen aantrek als ik echt goed voor de dag moet komen. In mijn zak voel ik iets; het zijn de kaartjes voor de film die we die eerste week samen hebben gezien. Een obscure film in een bioscoopje in de East Village. In een naar popcorn stinkend zaaltje. Dicht aangekropen tegen die prachtvent met persoonlijkheid. Hij fluistert zijn commentaar in mijn oor. Zijn mond raakt mijn oor aan. Ik krijg kippenvel.

Dan komt de A het metrostation binnengedonderd. De wind doet mijn ogen branden. Ik werp de bioscoopkaartjes in de afvalbak, werk me door de menigte en stap in.

Dit is mijn favoriete seizoen. In Nederland omdat de dagen langer worden en de stad weer groen kleurt.

En New York vibreert in de lente van energie. Niet dat ikzelf overloop van energie. Ik ben doodop.

Ik weet nog dat ik me voor het eerst bedacht dat de lente mijn favoriete tijd van het jaar was. Ik was zes en een erg stille jongen. De huisarts vreesde autisme.

De dag dat ik besloot dat de lente mijn favoriete seizoen was stond ik op het schoolplein van de Sint Antoniuschool. Tussen het schoolplein en het kerkhof waren twee noodlokalen gebouwd van grote grijze platen hout. De zon had er al uren op geschenen toen ik er met mijn rug tegenaan ging staan. De warmte drong door mijn palmolino outfit in mijn huid. Ik kreeg er kippenvel van, zo heerlijk voelde het. Ik keek naar de meisjes uit mijn klas, die samen Annemaria-Koekoek speelden. Ik deed mijn ogen dicht. De zon scheen door mijn oogleden en kleine waterige vlekjes dansten voorbij. Annemaria-Koekkoek klonk het vrolijk in de verte.

In Riverside Park klinkt verderop net zulk vrolijk gegiebel. Ik zit op een bankje, met mijn rug naar de Hudson. Met mijn ogen dicht voel ik de warme zon op mijn gezicht. Er zoemt iets, vlakbij. Als ik mijn ogen open zie ik een enorme hommel van bloesem naar bloesem gaan. Verderop loopt een jochie met zijn hond aan een riem. De hond dribbelt opgetogen naar de hondenren aan de andere kant van het veld. “Hello everyone!” roept het jongetje richting de hondenren. “Okay boys, Sammy is back!” Opgewonden krabbelt zijn hond met diens voorpoten tegen het houten hekwerk van de ren. Dan trekt zijn baasje met alle macht het hek een stukje open. Met riem en al glipt de hond luid blaffend de ren in. Twee poedels en een golden retriever heten hem welkom. Zijn baasje joelt uitgelaten naar zijn hond: “Sammy-sweetie-pie, say hello to the doggies!”

Ik begin tot mijn eigen verbazing te huilen. Het zal de stress wel zijn. “We’re back!” schalt het jongetje over het hondenveld. De hond schiet als een dolle dwaas tussen de andere honden door. Zijn baasje schatert het uit.