Terwijl ik mijn wekker zet voor morgenochtend voel ik een ijstrek opkomen. Volkomen onterecht, want ik heb vanavond al twee scoops chocolade ijs en twee scoops kokosijs op. Ciao Bella ijs uit Brooklyn.

Mijn lief, al bijna in slaap gevallen, draait zich met zijn ogen dichtgeknepen tegen het licht van mijn bedlamp naar mij toe. “Schat,” zegt hij in zijn beste Nederlands, “haal jij nog even wat water?”

Om een groener licht kan ik niet vragen. “Tuurlijk,” stel ik opgewekt, en ik haast me naar de keuken. Een seconde nog dwing ik mezelf de beslissing te overdenken. Maar Ciao Bella…. Come on!

Ik ga te werk als een volleerde kluizenkraker uit zo’n Franse jaren zeventig film. Eerst pak ik het glas. Luid en duidelijk. Dan, heel zachtjes de la openschuivend, wip ik een eetlepel tevoorschijn.

Ik maak een stap opzij naar de koelkast. Vouw een hand om de hendel van de koelkastdeur en eentje om de hendel van het vriesvak. Tegelijkertijd trek ik ze open. Snel maar geruisloos zet ik twee bekers Ciao Bella ijs op het aanrecht. Rammelend trek ik de plastic gallonfles Poland Spring mineraalwater uit de koeling.

Snel maak ik de bekers ijs open. Eerst een flinke eetlepel kokos, zo in een keer in mijn mond. Lekker vol en romig. Terwijl het ijs smelt maak ik de fles open. Klotsend schenk ik het glas tot aan de rand vol. Onmiddellijk daarop een lepel chocolade-ijs. Net een ijskoude Bounty. Zalig.

Terwijl ik de euforie in stilte onderga doe ik de deksels op de twee pints ijs en de dop op de fles water. Dan trek ik synchroon de twee koelkastdeuren weer open. Berg eerst het ijs op, dan de fles.

Nog een seconde of twee geniet ik. Dan neem ik een flinke slok van het ijskoude water. Ook best lekker.

Tevreden stap ik naar boven en zet het glas water op het nachtkastje. Dan pas zie ik het spoor van chocolade dat mijn mond op de rand van het glas heeft achtergelaten. Snel blik ik naar mijn lief. Die sluit net zijn ogen weer. “Dankjewel,” zegt hij zachtjes, zijn glimlach verbergend onder het dekbed. “And don’t forget to brush your teeth again.”

Geachte heer de Boer,

Hoewel ik als vervent liefhebster van de Amerikaanse cultuur regelmatig terugkeer naar uw zeer verzorgde site, moet me toch iets van het hart.

In het verleden heeft u regelmatig geschreven over uw overgewicht (zo’n kilo of 10 teveel, meen ik me te herinneren), en over uw eetstoornissen, met name waar het roomijs aangaat.

Hoe vermakelijk ook bedoeld, vraag ik me al teruglezend af of u de ernst wel inziet van wat in bredere maatschappelijke context gerust een volksepidemie mag worden genoemd. In Amerika wemelt het al vele jaren van de dikkerds en in Nederland gaat het in snel tempo dezelfde kant op. Volgens het door de Nederlandse overheid gesubsidieerde Voedingscentrum veroorzaakt zwaarlijvigheid jaarlijks 40.000 nieuwe gevallen van ouderdomsdiabetes, hart- en vaatziekten en kanker. U gaat me toch niet vertellen dat u deze levensstijl wilt verheerlijken? Werkelijk, ik vind het niet bij uw intelligente en verfrissende kijk op andere zaken passen!

Ikzelf eet al sinds jaar en dag vetarm en vezelrijk en ik eet niets meer dat suiker bevat. Vers fruit als toetje bevalt mij en mijn gezin prima. Doet u, waar het op gezonde voeding aankomt, toch alstublieft wat beter uw best!

Met de allerbeste bedoelingen en de warmste groeten,

Leontien de Carvalho Maas

Allerliefste mevrouw de Carvalho Maas,

Dank u zeer voor uw warme medeleven en voor de exacte feiten waarmee u uw verhaal staaft. Inderdaad, soms schep ik wel drie pints roomijs in de week leeg (da’s om minstens zo precies te zijn 76 gram vet en 1200 calorieën per pint). Maar wees niet bang: er gaan ook weken voorbij waarin ik de vrieskasten vol Ben & Jerry’s, Godiva en Häagen Dazs volkomen links laat liggen. Zoals ik soms ook wel drie keer in de week naar de sportschool ga, om het dan weer vier weken over te slaan… Kortom, mijn verhalen zijn momentopnamen en de zaken lijken daardoor soms wat drastischer dan ze in werkelijkheid zijn.

U bent overigens niet de enige die me vermaant. Een vriendin die net als u ook al jarenlang suikerloos door het leven gaat, stelt regelmatig dat al die zoetigheid me moe en depressief maakt. En van een andere vriendin, Holly genaamd, kreeg ik een recept dat ik bij deze graag met u deel.

Schil een banaan (1 gram vet/105 calorieën), hak die in plakjes en vries die in. Doe de diepgevroren bananenschijfjes, samen met een glas chocolademelk (3,5 gram vet/140 calorieën), en een eetlepel pindakaas (8 gram vet, 95 calorieën) in de blender en mix alles op de hoogste stand. Het resultaat noem ik een Holly-Go-Lightly: een royale, dikke, ijskoude milkshake die net zo verzadigend werkt als een pint moddervet chocoladeroomijs en minstens zo ongezond smaakt, maar toch geen enkel schuldgevoel achter laat. Jawel, de blender heeft sinds kort een vaste plek op mijn aanrecht.

Tenslotte maak ik u er graag op attent dat de groep te dikke Amerikanen (60% van de bevolking) voor het merendeel buiten de grote steden woont. In de suburbs waar men in de auto van het werk naar de mall naar de Olive Garden naar het cineplex rijdt, krijgt de gemiddelde Amerikaan veel minder beweging dan in een stad als New York, waar de benenwagen immers veel meer wordt gebruikt om door de dag heen te komen. De levensverwachting van de gemiddelde New Yorker geboren na 2000 ligt dan ook een half jaar hoger dan die van de rest van zijn landgenoten. Dus zou voor zwaarlijvige Amerikanen het advies kunnen luiden: schaf die auto af, kom naar New York City en loop! En oh ja, het door u aangehaalde overgewicht van 10 kilo komt uit een posting uit augustus. Momenteel zit ik op plus 7…

Santé!