Heb een filmpje gemaakt over de Oscar van mijn vriendje. Over de gekte. De hype.
Heb me nog nooit zo Hollands gevoeld als de laatste weken.

Mijn vader had het zwaar, als klein jongetje. De oorlog, een weeshuis, honger. Als het meisje met de zwavelstokjes een jongetje was geweest, had hij Cor J. de Boer geheten.

Toen mijn vader zeven was, en hopeloos ongelukkig, vertelde zijn moeder hem dat zijzelf als klein meisje een toverstokje had gehad. Met dat toverstokje kon ze alles tevoorschijn toveren wat ze maar wenste: een gebraden kip, een nieuwe fiets, een hond als haar beste vriendje. Tot de dag waarop ze haar toverstokje kwijtraakte. Ze verloor het ergens in de achtertuin.

Toen ikzelf zeven was vertelde mijn vader mij over het toverstokje.
‘Hoe zag het eruit?’ wilde ik weten.
‘Volgens oma was het bijna een gewoon takje.’
‘Een gewoon takje?’
‘Ja. Het lag ergens in de achtertuin, en als ik het vond, zou ik op een of andere manier weten dat dat het verloren toverstokje was.’

Mijn vader heeft jarenlang naar het toverstokje gezocht. Pas toen hij een jaar of vijftien was begon het langzaam te dagen dat zijn zoektocht gebaseerd was op een leugen. Het was de grootste teleurstelling in zijn leven tot dan toe. Zelfs toen hij mij het verhaal vertelde, was de teleurstelling van zijn gezicht te lezen. Ik was pas zeven, maar ik begreep het.

Vijf maanden geleden ontmoette ik een geweldige vent. Hij had een paar zware jaren achter de rug, dat zag ik meteen in zijn gezicht. Maar ik zag ook een volwassen man met de geestdrift van een zevenjarige. Ik zag iets heel bekends.

Hij had een film gemaakt, in Afrika. Het was een zware onderneming geweest. En tijdens een van de dieptepunten was hij bij een medicijnman terechtgekomen, die zijn gezicht had ingesmeerd met poeder, en die hem een klein takje gaf. ‘Hier, neem dit takje mee, en verlies het nooit, zei de wonderdokter. ‘Met dit stokje komt alles goed.’

Mijn geweldige man draaide zijn film en vloog met het stokje in zijn koffer terug naar Amerika. Daar monteerde hij de film, die heel mooi is geworden. Hij is genomineerd voor een Oscar.

Een paar dagen geleden belde hij vanuit Los Angeles op. ‘Je raadt nooit wat ik in New York ben vergeten?’ Hij had het stokje in de la van zijn nachtkastje laten liggen.

Ik vlieg nu naar LA. Naar de Oscars. In de tas in het bagageruim boven mijn hoofd zit het stokje uit Afrika. Veilig verpakt tussen veerkrachtige oordopjes – want ik schein nogal te snurken.

We zullen zien hoe het dit weekend afloopt. Maar hoe dan ook, dit wordt het begin van een mooi verhaal.

Ik wenste dat ik het mijn vader kon vertellen.

Lang, lang geleden (ik geloof augustus van het jaar 2007) was er een man in een grote stad, in een land hier ver vandaan.

Al een tijd liep hij met zijn ziel onder zijn arm, want het leven zat niet mee, de laatste tijd. Dus deed hij wat hij vaker had gedaan in tijden van grote crises: hij ging winkelen.

Het was al laat op de avond, maar hij woonde in een stad die nooit sliep en aan de rand van het grote bos stond een glazen kubus, de Apple Store, die altijd open was. Twenty-Four/Seven. In de winkel trof hij een alleraardigste winkelbediende die hem nieuwsgierig vroeg waar hij naar zocht. “Ik wil graag deze iMac,” zei de man en onmiddellijk zag hij een schittering opgloeien in de ogen van de winkelbediende. Maar het was geen schittering van enthousiasme; eerder een niet te verhullen sarcasme. “Deze iMac?” zei de winkelbediende lacherig, en binnen een minuut was de koop georganiseerd en stond onze man in de rij voor de kassa.

Eenmaal aan de beurt las de caissière op haar Apple scherm wat de man bij haar kwam betalen: “Een iMac, meneer!” Een sarcastische schittering gloeide op in de ogen van de caissière, en de man dacht: “Wat een snotkids werken er tegenwoordig toch in die trendy Apple winkels.” Waarop hij haar nors zijn American Express kaart overhandigde. De kaart door het apparaat heenritsend zei ze met diezelfde twinkeling in haar ogen: “There is a 10 percent shelving fee when returning any opened box, sir. Please sign here.”

Het was al laat en de reis terug naar huis duurde lang. Eenmaal thuis aangekomen zette de man de reusachtige Apple doos naast zijn bed neer en ging slapen.

Toen hij ’s ochtends wakker werd en de doos zag staan, voelde hij zich als een tienjarig jongetje dat wakker wordt en zich realiseert dat zijn verjaardag eindelijk is aangebroken. Opgewonden pakte hij zijn iMac uit. Het was het grootste en snelste model en terwijl hij het enorme witte ding op zijn bureau bewonderde, voelde hij een gelukzaligheid in zijn borst opborrelen die hij al lang, heel lang, niet meer gevoeld had. Soms helpt geld uitgeven echt, dacht hij nog.

Toen klonk de deurbel. Een vriend kwam langs. Vluchtig staarde die naar de zojuist uitgepakte computer en zei opgewonden: “Oh, heb je de nieuwe iMac al gezien?” Onze man keek hem niet begrijpend aan. “De nieuwe iMac? Dit is een nieuwe iMac, ik heb hem nog geen 12 uur!”

Zijn vriend schudde beslist zijn hoofd. “Apple presenteerde vanochtend hun nieuwe lijn. De nieuwe iMacs zitten in een schitterende aluminium behuizing, ze zijn een stuk sneller en beter, ze zijn $300 in prijs verlaagd en ze staan per direct in de winkel!”

De mond van onze man viel open. Hij staarde naar zijn witte plastic iMac die plotseling al zijn schoonheid had verloren. In een fractie van een seconde loste het nieuwgevonden geluk in zijn inborst op.

Een uur later stond hij met zijn weer ingepakte iMac in de winkel. Van alle opwinding had hij vergeten te ontbijten, en licht in het hoofd en met trillende handen hield hij een winkelbediende aan. “Ik heb vannacht deze iMac gekocht en kom hem ruilen voor het nieuwe model.” “Dat kan,” zei de winkelbediende op een opgeruimde toon. “U moet natuurlijk wel een 10 procent inruilprijs betalen, want ik zie dat u de doos geopend hebt.”

Onze man slikte toen hij deze woorden hoorde. Hij keek naar zijn aankoopbon en rekende uit dat hem dat bijna $300 ging kosten. De lichtheid in zijn hoofd zette zich om in een forse duizeligheid en de bon schudde heftig in zijn hand. “Maar dat is niet eerlijk!…” stamelde hij, “Als u gisteren had aangekondigd dat ik vandaag terug moest komen voor een beter en goedkoper model, dan kan ik me dat voorstellen, maar je kunt niet opzettelijk informatie achterhouden en mensen even later laten boeten voor een berouwde aankoop.” De winkelbediende keek hem vriendelijk aan. “It’s our policy not to announce new products before they are in store, sir. En ik ben er zeker van dat u bent ingelicht over ons inruilbeleid. Laat ik het magazijn vast doorgeven dat ze een nieuwe iMac voor u halen, dan kunt u de zaak ondertussen financieel afhandelen met mijn collega aan de kassa.”

Toen werd onze man boos. Hij gebruikte woorden als scam! en absurdity! en unacceptable! en de winkelbediende zocht zenuwachtig om zich heen naar assistentie. Die kwam snel opdagen in de vorm van de store manager, een allervriendelijkste vent. Maar onze man was niet te temperen. En hoewel normaliter terughoudend in zijn emoties, leek het of op deze ochtend alle opgekropte woede en verdriet van de afgelopen maanden zich samenbalden en de vrije loop kregen. Hij verhief zijn trillende stem en balde zijn vuist om het langzaam verfrommelende aankoopbewijs, en spuwde zijn gal in niet mis te verstane woorden. En voor hij wist wat hem overkwam, had zich om hen heen een schare toeschouwers verzameld die toekeek met groot opgezette ogen, en onze man verloor zich in zijn woede en ontzetting en toen, toen, toen barste hij uit in een verschrikkelijk verdriet. Zijn stem brak en een huivering schoot door zijn lijf en tranen rolden over zijn wangen. En toen pakte de store manager hem bij zijn beide schouders beet, en onze man zag dat ook in de ogen van de store manager tranen verschenen, en de store manager trok hem naar zich toe en sloeg zijn armen om hem heen, in een troostende hug die onze man al zolang had gemist. “I feel your pain,” fluisterde de store manager met trillende stem.

Vijf minuten later zat onze man in een taxi op weg terug naar huis. Met een spiksplinter nieuwe iMac in aluminium behuizing, en $300 dollar teruggeschreven naar zijn American Express kaart. Tevreden staarde hij uit het raam en zag hij de stad aan zich voorbij glijden. De zon scheen en hoewel er een donkere winter voor hem lag, voelde hij als nooit tevoren dat de ergste tijd voorbij was.

Een paar maanden geleden ontmoette ik een man. Een prachtvent met persoonlijkheid.

Er laaide onverwacht een storm op in mijn leven, zo krachtig en overrompelend, dat ik het bijna niet kon geloven. Maar heel snel daarna werd het ook pijnlijk. Gemeen. Onvolwassen. En een maand geleden flikte hij me iets dat niemand me ooit heeft geflikt; zo onnodig dat ik het bijna niet kon geloven.

De laatste maand heb ik die man met succes uit mijn leven verbannen. De laatste week denk ik zelfs helemaal niet meer aan hem.

Tot ik op het perron sta van de A trein op 59th Street. Ik heb die jas aan die ik alleen aantrek als ik echt goed voor de dag moet komen. In mijn zak voel ik iets; het zijn de kaartjes voor de film die we die eerste week samen hebben gezien. Een obscure film in een bioscoopje in de East Village. In een naar popcorn stinkend zaaltje. Dicht aangekropen tegen die prachtvent met persoonlijkheid. Hij fluistert zijn commentaar in mijn oor. Zijn mond raakt mijn oor aan. Ik krijg kippenvel.

Dan komt de A het metrostation binnengedonderd. De wind doet mijn ogen branden. Ik werp de bioscoopkaartjes in de afvalbak, werk me door de menigte en stap in.