Terwijl ze het laatste stukje Pickled Herring in Cream Sauce ($10.95 bij Zabars) aan haar vork prikt haalt ze laatdunkend haar schouders op.

“Ach ja, het blijft toch je kind.” Maar tante C. zou het graag anders willen, volgende week zaterdag, twee dagen na Thanksgiving.

“Maar met Thanksgiving ga je toch altijd op dezelfde dag op en neer?”

Tante C. knikt. Met haar papieren servetje strijkt ze langs haar mondhoeken. “Of course, honey. Om half tien s’avonds ben ik alweer weer thuis.”

Ze is 101 en woont nog steeds zelfstandig aan Park Avenue. In hetzelfde appartement waar ze 58 jaar geleden met haar man en drie kinderen introk. Waar ze de laatste 28 jaar alleen was. Toen is ze maar gaan schilderen. Ze maakt nog steeds het ene prachtschilderij na het andere.

Haar oudste dochter, zelf al een eeuwigheid overgrootmoeder, laat haar iedere Thanksgiving naar haar landhuis op Long Island overkomen. Voor Turkey met Cranberry Sauce. En Pumpkin Pie met decaf hazelnut coffee. Tante C. gruwt van koffie-met-een-smaakje.

“Dus er is helemaal geen conflict?”

“Conflict?…”

“Geen conflict in je agenda?”

Kwaaiig smakt ze met haar vuist op de eettafel. “Jongen, praat toch gewoon! Nee, natuurlijk is er geen conflict.” Haar waterige ogen staren moedeloos naar buiten.

Het is ook maar moeilijk te verwerken. Haar nicht organiseert een alternatief feestmaal op de zaterdag na het officiële Thanksgiving. In haar koloniale boerderij in Pennsylvania. Met familie en vrienden van heinde en ver. Met nieuwe achterachterkleinkinderen die tante C. alleen kent van de geboortekaartjes. Haar nicht wil haar als een ware eregast welkom heten. Haar favoriete nicht, die zelf ook kunstenaar is, en die haar regelmatig komt ‘ontvoeren’. Dan gaan ze naar het Metropolitan Museum. Of naar de Neue Galerie. Of naar een opening van zo’n jong ding dat het helemaal gaat maken. En daarna iets eten bij Cafe des Artist aan West 67th Street. Dover Sole à la meunière.

Maria 1 (maandag en donderdag) vraagt met haar zware Poolse accent of we uitgegeten zijn? “Yes honey,” zegt tante C. terwijl ze haar zachtjes over de arm strijkt.

Ze wacht tot Maria 1 de kamer uit is. Dan kijkt ze me strak aan. Ze buigt zich dichterbij. “En die schat van een nicht had het allemaal zo lief voor me geregeld,” fluistert ze. “Een auto met chauffeur die ons er helemaal naar toe zou rijden. En die ons aan het einde van de dag ook weer keurig thuis voor de deur af zou zetten.”

“Ons?”

“Maria 2 en ik. Sssst.”

Natuurlijk. Maria 2: woensdag en zaterdag.

“Jenny and Rusty komen. En Richard en Melinda. En Kelly, voor het eerst zonder haar man. En Suzy met die nieuwe kleine… Howard?”

“Harold.”

“Harold, ja! En ik zou haar nieuwe atelier inspecteren. Ik ben er al zeker…” Ze kijkt me verbaasd aan. “Ik ben er al zeker acht jaar niet meer geweest!…”

Maria 1 laat iets vallen op de keukenvloer. “Iets okee,” roept ze, “Iets not brook.”

“Maar waarom wil ze dan niet dat je gaat?”

Tante C. veegt de challah kruimels op het tafellaken bij elkaar en doet er het zwijgen toe.

Ik weet natuurlijk best waarom. Omdat die kille ouwe taart op Long Island zelf geen leven heeft. Omdat ze het niet uit kan staan dat een artistieke nicht een innigere relatie met haar moeder heeft dan zij ooit met wie dan ook heeft opgebouwd. Omdat –

Tante C. kijkt me onverwachts in de ogen. Ze ziet de felheid en knikt bevestigend. “Maar ach,” mompelt ze, “Ik heb haar zelf zo grootgebracht.”

Dan richt ze zich naar de keuken. “Maria honey, could you get us the cheesecake from the fridge? And grab yourself a fork and a seat, you’re getting far too skinny, sweetheart.”