Dit is mijn favoriete seizoen. In Nederland omdat de dagen langer worden en de stad weer groen kleurt.

En New York vibreert in de lente van energie. Niet dat ikzelf overloop van energie. Ik ben doodop.

Ik weet nog dat ik me voor het eerst bedacht dat de lente mijn favoriete tijd van het jaar was. Ik was zes en een erg stille jongen. De huisarts vreesde autisme.

De dag dat ik besloot dat de lente mijn favoriete seizoen was stond ik op het schoolplein van de Sint Antoniuschool. Tussen het schoolplein en het kerkhof waren twee noodlokalen gebouwd van grote grijze platen hout. De zon had er al uren op geschenen toen ik er met mijn rug tegenaan ging staan. De warmte drong door mijn palmolino outfit in mijn huid. Ik kreeg er kippenvel van, zo heerlijk voelde het. Ik keek naar de meisjes uit mijn klas, die samen Annemaria-Koekoek speelden. Ik deed mijn ogen dicht. De zon scheen door mijn oogleden en kleine waterige vlekjes dansten voorbij. Annemaria-Koekkoek klonk het vrolijk in de verte.

In Riverside Park klinkt verderop net zulk vrolijk gegiebel. Ik zit op een bankje, met mijn rug naar de Hudson. Met mijn ogen dicht voel ik de warme zon op mijn gezicht. Er zoemt iets, vlakbij. Als ik mijn ogen open zie ik een enorme hommel van bloesem naar bloesem gaan. Verderop loopt een jochie met zijn hond aan een riem. De hond dribbelt opgetogen naar de hondenren aan de andere kant van het veld. “Hello everyone!” roept het jongetje richting de hondenren. “Okay boys, Sammy is back!” Opgewonden krabbelt zijn hond met diens voorpoten tegen het houten hekwerk van de ren. Dan trekt zijn baasje met alle macht het hek een stukje open. Met riem en al glipt de hond luid blaffend de ren in. Twee poedels en een golden retriever heten hem welkom. Zijn baasje joelt uitgelaten naar zijn hond: “Sammy-sweetie-pie, say hello to the doggies!”

Ik begin tot mijn eigen verbazing te huilen. Het zal de stress wel zijn. “We’re back!” schalt het jongetje over het hondenveld. De hond schiet als een dolle dwaas tussen de andere honden door. Zijn baasje schatert het uit.

“Dus ik vertel dat verhaal over haar sterfbed, werp een diepzinnige blik over je rechter schouder en sta dan rustig maar vastberaden op en loop links van de camera weg?”

“Precies.”

Terwijl Anna op het bankje in Riverside Park haar lippenstift checkt, blaas ik een laatste stofje uit de lens. Ik kijk door de viewfinder en zie hoe ze rilt van de kou. Dan beweegt er een grote donkere vlek voor de lens. “Am I on TV now?” Ik kijk op. Voor me staat een mevrouw met in haar ene hand een plastic zak met oud brood en aan haar andere hand een schnautzer in een roze Burberry jasje.

Ik schud beslist mijn hoofd.

“Oh.” Ze staart beteuterd de lens in. “But will I be later?”

“De camera draait niet.”

“Well then let’s get it rolling!” roept ze ongeduldig.

“Ma’am, het is koud en we moeten nog één shot. Die dame daar vriest bijna met haar kont aan het bankje.”

Haar ogen sperren van ontzetting wijd open en haar mond trekt even in een strakke streep. “Watch your mouth, young man!” bijt ze me toe en onmiddellijk begint haar hond naar me te grommen. Ik zie een rijtje vileine scherpe tandjes. Het hele hondenlijfje trilt.

Ze tilt het beest op. “Come on! Just a little shot of me and Dolores.”

Achter haar komt Anna overeind. “Just do it,” fluistert ze en ze speelt een mimestukje waarin ze de vrouw koelbloedig de nek omdraait.

“Okay.” Ik buig me achter mijn camera. “Rolling. Three… two… one…. And action!”

Met Dolores rusteloos spartelend in haar nek begint ze spontaan te schateren. “Dolores is een prima donna,” vertelt ze blozend, “Which makes us a perfect match. Aren’t we, sweetie pie?” De hond begint haar oor uit te likken en de vrouw jodelt van genot.

Ik kan het niet langer aanzien. “Cut!” roep ik en bedank haar allerhartelijkst.

“Will my Dolores be on TV now?” probeert ze nog een keer.

“Of course not,” zeg ik vriendelijk doch beslist.

“Well, thank you anyway.” Ze zet de schnautzer weer op de grond en geeft me een ferme hand. “You’re very talented, I can tell. And I even see some qualities in the young lady over there.” Dolores begint weer te grommen. “Hush, baby! Let’s see if we can catch a duck.”

Zonder nog op of om te kijken lopen ze samen naar de oever van de rivier.

Als ze haar nek uitsteekt lukt het net om over de stenen balustrade heen te kijken. Ze knijpt haar ogen dicht tegen het licht van de laagstaande zon. Haar wimpers zijn met flink veel mascara aangezet. Ze wijst naar de overkant van de Hudson. “Is dat Hoboken, honey?” vraagt ze een tikkeltje hautain. Haar vriendin schuift haar Gucci zonnebril wat hoger op haar neus. De enorme brillenglazen bedekken haar halve gezicht. Haar felrood gestifte onderlip pruilt naar voren. “Dunno.”

De ober legt twee menu’s op tafel. “You ladies are having a bite?”
“Just drinks,” antwoordt de dame met de zonnebril verveeld. Ze bestellen twee cola light’s. De een controleert haar mascara in een klein spiegeltje en rommelt dan wat in haar goudglimmende handtas. Het is het soort tas dat celebrities als J-Lo of Paris Hilton met zich meedragen op de cover van People Magazine. Ze haalt er een roze Motorola Razr uit tevoorschijn. Dan een handvol make-up spullen en een enorme haarborstel. Ze keert haar hele tas ondersteboven en zoekt stuurs tussen de berg spullen.

De ober komt al aanzetten met de glaasjes cola light. “Six dollars, ladies.” Verbaasd kijkt de dame met de lange wimpers hem aan. “Don’t you need to see some ID?”
De ober begint aarzelend te lachen. “Pardon?”
“Ja, wat nou pardon!” snauwt de ander hem toe. “Aren’t you supposed to card us right now?”
Ongelovig staart hij tegen haar zwarte brillenglazen aan. “Het is maar cola, dames,” zegt hij dan kalm. “Zes dollar, alsjeblieft.”

Even staren de dames hem zwijgend aan. Dan gaan hun handen in hun zakken. Verfrommelde singles en handjes vol kleingeld komen tevoorschijn. Samen komen ze aan zes zevenenveertig. De ober schuift het bergje geld van tafel en stopt het in zijn heupportefeuille. “Take care, ladies,” zegt hij en vertrekt.

Zwijgend staren de meiden voor zich uit. Die met de zonnebril blaast een grote kauwgombel die ze laat knallen en behendig weer binnenhaalt. De ander pakt haar tas weer in. “That guy has this attitude, like… he thinks he’s totally… like… Jesus!”

Ze pakken tegelijkertijd hun glazen cola van tafel en drinken die in een teug leeg. Die met de zonnebril laat een luide boer. “Let’s go,” zegt ze kordaat. Ze staat op, haar stoel kwaaiig van zich afduwend. De ander doet precies hetzelfde. Ze slaat haar gouden tas over haar schouder. Die hangt tot net boven haar knie. Zwijgend benen ze door River Side Park weg. Het meisje met de zonnebril wankelt op de hoge hakken van haar veel te ruime schoenen. De ander slentert wijdbeens op haar versleten teenslippers achter haar aan. Ze zijn een jaar of dertien.