Ik geloof niet. Niet in god en de hemel en de hel. Niet in boogschutters en schorpioenen. Niet in vorige levens. Niet in de magische krachten van het universum. Niet in holistische healings.

“Maar je moet toch ergens in geloven?” stamelde een Amerikaanse vriendin gisterenavond, net toen ze haar veggie burger aan haar mond wilde zetten. “Er schuilt toch een diepere betekenis in dit leven?”

“Tuurlijk. In het hier en nu. In vriendschap en in liefde. In dromen en daden. In wat je van dit leven maakt.”

“That sounds pretty spiritual to me,” opperde mijn vriendin.

Spiritualiteit is een woord waarvan ik diep moet zuchten, wat dan ook spontaan gebeurde.

“I’m talking transcendent dimensions! New age! Something greater than oneself!” ging ze verder.

“Da’s het soort taal dat gebezigd wordt door mensen voor wie religie niet sexy genoeg klinkt,” antwoordde ik net iets te onvoorzichtig.

Waarop mijn vriendin genoeg had van haar burger, demonstratief gaapte en naar de ober wenkte voor de rekening.

Op mijn veertiende was New Age nog ver weg. Natuurlijk, op TV en in de grote stad, uren rijden verwijderd doken de swami’s op, maar niet in Zeeuws Vlaanderen. Ik zat op een gereformeerde school (‘Onze Casper heeft die discipline nodig’) waar ik werd uitgescholden voor fatje en flikker. De enige klasgenoot die naast me wilde zitten had korstje in haar haar en een jampotglazen bril op haar puisterige neus. Toch werd Leonie nooit of te nimmer gepest. Ze was een actief lid van Youth for Christ en met god en godsdienst werd op de gereformeerde middelbare school nooit ofte nimmer gespot.

Leonie had het beste met me voor. Ze deed niet mee aan de treiterijen. En in ruil voor haar loyaliteit luisterde ik naar haar verhalen. Over Jezus die haar hart had geopend. Over die te gekke bijeenkomsten in de Youth for Christ coffeeshop. Over samen gitaarspelen en zingen over de heer.

Één keer ben ik naar zo’n bijeenkomst geweest. Leonie zong samen met een clubje tieners in steenkolen-Engels over de lord terwijl ik verderop de christelijke publicaties op een tafel inspecteerde. Vanachter de tafel glimlachten een jongen en een meisje me minzaam toe. Het meisje wees naar een boekje en grapte naar de jongen: “Misschien is dat wel wat voor jou!” Ze schaterden het uit. “Echt niet!” snurkte de jongen. Het boekje waarom ze zo hysterisch moesten lachen heette ‘Verlossing voor de homofiel.’

Voor Leonie was uitgezongen stond ik alweer buiten. Ik was veertien en ik wist niet veel, maar één ding wist ik zeker: ik zou nooit zo worden als die jongelui. Ik moest het doen met wie ik was. Ik moest er zelf iets van gaan maken.