Een paar maanden geleden ontmoette ik een man. Een prachtvent met persoonlijkheid.

Er laaide onverwacht een storm op in mijn leven, zo krachtig en overrompelend, dat ik het bijna niet kon geloven. Maar heel snel daarna werd het ook pijnlijk. Gemeen. Onvolwassen. En een maand geleden flikte hij me iets dat niemand me ooit heeft geflikt; zo onnodig dat ik het bijna niet kon geloven.

De laatste maand heb ik die man met succes uit mijn leven verbannen. De laatste week denk ik zelfs helemaal niet meer aan hem.

Tot ik op het perron sta van de A trein op 59th Street. Ik heb die jas aan die ik alleen aantrek als ik echt goed voor de dag moet komen. In mijn zak voel ik iets; het zijn de kaartjes voor de film die we die eerste week samen hebben gezien. Een obscure film in een bioscoopje in de East Village. In een naar popcorn stinkend zaaltje. Dicht aangekropen tegen die prachtvent met persoonlijkheid. Hij fluistert zijn commentaar in mijn oor. Zijn mond raakt mijn oor aan. Ik krijg kippenvel.

Dan komt de A het metrostation binnengedonderd. De wind doet mijn ogen branden. Ik werp de bioscoopkaartjes in de afvalbak, werk me door de menigte en stap in.

Direct naast de schuifdeuren van de metro zit een oude zwarte vrouw. Ze houdt een rechthoekig vergrootglas boven de New York Times en leest een ingezonden stuk. Haar lippen prevelen onhoorbaar met de zinnen mee.

De vrouw naast haar zit onbeweeglijk stil, als een etalagepop. Een donkere zonnebril rust op haar met pancake dichtgesmeerde neus. Haar verwaaide pruik zit een tikkeltje te schuin op haar hoofd. Ze lijkt zich van de hele wereld te willen distantiëren.

Naast haar zit een Latino joch met op zijn schoot zijn vriendinnetje. Terwijl ze haar popperige gezichtje op zijn Yankees cap laat rusten, glijdt zijn hand over haar rug naar haar laagzittende spijkerbroek. Twee van zijn vingers verdwijnen langzaam langs haar bilspleet onder de spijkerstof.

Tegenover hen zit een magere man te breien. Hij breit een muts; zo te zien precies zo een als op zijn hoofd prijkt: een roodgroengele slurf, met inkepingen en bovenin een paars tuutje. Een wollen ribbelcondoom, extra-extra-large.

Even knijpt hij met zijn ogen. Dan laat hij zijn breiwerk in zijn schoot vallen en haalt een plastic buisje tevoorschijn. Met zijn mond trekt hij het dopje er vanaf, zet het aan een van zijn vingers en prikt zichzelf met een fijne naald. Hij houdt het buisje op en staart, zuigend op zijn vinger, naar het display. Dan gaat de dop weer op de prikpen en de prikpen weer in zijn tas. Hij haalt een injectienaald tevoorschijn en zet die overdwars in zijn mond. Hij maakt de riem van zijn broek los, trekt zijn trui omhoog en haalt het T-shirt uit zijn broek. Hij neemt de injectienaald uit zijn mond, trekt met zijn mond de veiligheidsdop eraf, checkt de hoeveelheid medicatie in de spuit en zet die dan zonder aarzeling in zijn lies. Kalm drukt hij de spuit leeg, trekt hem er weer uit en bergt de boel op. Hij neemt zijn breiwerk van zijn schoot en breit weer verder.

Tegenover hem houdt de zwarte vrouw haar vergrootglas verbijsterd op de breiende man gericht.

Het gezicht van de vrouw met de zonnebril is bevroren tot een afgrijzende grimas.

De Latino jongen staart met bange ogen onder zijn cap vandaan.

Zijn meisje is ogenschijnlijk in slaap gevallen. Dan fluistert ze dreigend: “Hey babe, what you doin’? Get your creepy hand out of my ass!”

“Heeft u gisterenavond ook gekeken?” vraagt de man met een zwaar Mediterraan accent.

Hij wenkt richting de voorpagina van de krant die ik vasthoud. Hij bedoelt Bush’s State of Union, zeg maar Amerika’s Prinsjesdag. Ik knik en neem nog een biologisch worteltje.

“Ik haat die man,” zegt de Mediterraan. “Zelfs gisterenavond, toen hij zich voor zijn doen heel erg inhield.” Ik knik en neem er nog een. Knabbelend staar ik naar mijn krant.

Hij draait wat onwennig op het houten bankje naast me. “Wist u dat?” vraagt hij, “Van die man die voor de trein sprong?”

Enigzins overvallen door de vraag staar ik voor me, naar de metrorails, anderhalve meter verderop. Dan valt bij mij het kwartje. The State of the Union eindigt traditiegetrouw met het in het zonnetje zetten van een stel American Heroes. Gisterenavond was dat onder anderen een man die een paar weken geleden met zijn twee kleine kinderen op de metro stond te wachten toen iemand een epileptische aanval kreeg en van het perron viel. De vader sprong resoluut achter de spartelende man aan, overmeesterde hem tussen de rails en hield hem stil terwijl de trein rakelings over hen heen denderde.

“Die vader die zijn twee kleine dochtertjes op het perron achterliet om een wildvreemde het leven te redden was zwart, en die epileptische jongeman was wit. And it happened in Harlem,” zegt de Mediterraan. “Dat was een mooi verhaal. Een mooi New Yorks verhaal. En daar maakt onze president dan weer de sier mee. I hate him.”

Ik knik en stop nog een wortel in mijn mond.

“I swear, I have never seen anyone eat so many carrots on a subway platform!” zegt mijn buurman nog even boos.

“Ze zijn lekker,” zeg ik en ik houd hem het zakje voor.

Hij twijfelt, maar neemt er dan toch eentje. “Ik had een pizzeria in de East Village,” zegt hij. “Maar nu ben ik failliet.” Hij zucht diep. Met lange tanden werkt hij de wortel weg. “It’s hard, you know. This country is so fucking competitive.”

Ik bied hem nog een worteltje aan maar hij trekt een vies gezicht. “Where are you from, eating all those carrots?” vraagt hij quasi kwaad.

“Uit Nederland”, zeg ik.

Er verschijnt een grote grijns op zijn gezicht. Hij spreidt zijn armen. “Als-tu-blieft-dank-u-wel!” zegt hij, “Yeah, I speak some Dutch! I am from Turkey myself, you know, and my sister lives in Utrecht! Though everyone thinks I’m Italian. Haha! But I’m a Turk!” Hij staart naar mijn krant en de trotse grijns verdwijnt weer. “That man is trouble, my friend. Our president is trouble…”

Het is vroeg in de avond en het perron van de metro aan 14^th Street en 7^th Avenue staat bomvol mensen. Reikhalzend wordt uitgekeken naar de volgende express trein. Als de nummer 2 binnenrijdt blijken alle treinstellen afgeladen vol. Tot aan het treinstel dat vlak voor me tot stilstand komt. Dat is helemaal leeg. Blijverrast dromt de menigte om me heen bij de metrodeuren samen; de deuren schuiven open en als een zwerm kleine kinderen die de klas verlaat bestormen we de trein.

Dan volgt de gewaarwording. Bij de eerste ademhaling gaat er een huivering door mijn lijf. Zelden heeft stank zoveel impact gehad. Om me heen zie ik vertrekkende gezichten. Een bejaarde man slaakt een kreet van ontzetting. Een zwarte vrouw met een enorme omvang maakt vlak voor mij rechtsomkeert en duwt mij zonder pardon aan de kant. “Let me out! Let me out of the car!” Er wordt gegild, gezucht, gewapperd met kranten. Nog meer mensen stormen naar buiten, anderen aan de kant duwend. Dan klinkt de onverbiddelijke stem van de conducteur door de speakers:“Stand clear of the closing doors!”

De deuren schuiven dicht en de menigte in de trein staart hulpeloos in het rond. Er worden sjaals om hoofden gewikkeld. Neuzen worden demonstratief dichtgeknepen, wenkbrauwen gefronst. Om maar vooral geen verdenking op de hals te halen. Alsof het menselijkerwijs mogelijk zou zijn zo’n stank te produceren.

De deuren naar de voor en achterliggende treinstellen worden geopend en met hun volle gewicht werken mensen zich het treinstel uit. Maar vanuit de volgepakte treinstellen klinkt protest op. “Shut that fucking door!”

Ik besluit kalm te blijven en neem plaats tegenover een dakloze man. Terwijl hij op zijn rode lolly sabbelt blikt hij spottend naar het hysterische volk om hem heen. Een Puertoricaans meisje tuurt donker naar zijn bruingevlekte broek en naar zijn hemd waarvan al lang niet meer te zeggen valt wat voor kleur dat ooit heeft gehad. De vieze man kijkt haar als gestoken aan, haalt de lolly uit zijn tandeloze mond en bijt met een nuffig stemmetje van zich af: “Jesus-Joseph-and-Mary! Do you really think this is me?!” Andere mensen schudden beslist hun hoofden. “I know it’s not you, pal,” zegt een man in pak, “This smells like death.” “A dead rat,” vult iemand anders aan. “Twenty dead rats!” klinkt het wanhopig vanuit de andere kant van het treinstel. “Twenty dead rats in a cheese shop!”

De trein remt af voor de metrohalte van Penn Station. Als de deuren openschuiven is het treinstel in een paar seconde weer leeg. Vanaf het perron kijk ik geamuseerd rond naar mijn reisgenoten die de New Yorkse ondergrondse perronlucht inademen alsof ze op een Alpentop staan. Achter me hoor ik een meneer zijn vrouw toeroepen: “Honey, here! This train has lots of space!” Blij stappen ze in. Dan slaakt de vrouw al een wanhoopskreet. “No!” roept de man. “No! NOOOO!” Stand clear of the closing doors! Hij grijpt zijn vrouw bij de arm en stapt weer op de schuifdeuren af. Maar het is te laat voor deze arme zielen.

Ik zie hoe de vrouw murw neerzijgt tegenover de dakloze man. Wantrouwend loert hij even haar kant op. Dan, als de nummer 2 langzaamaan het perron verlaat, haalt hij beledigd zijn lolly uit de mond. Ik hoor hem niet, maar het is van zijn tandeloze mond af te lezen.

“Jesus-Joseph-and-Mary!…”

Tegenover mij zat een jongetje van een jaar of acht. Hij had een muizig hoofd en vlassig dun haar.

En donkere wallen onder ogen die schichtig langs de medepassagiers schoten. De enorme rugzak op zijn schoot moest bijna net zoveel wegen als het broodmagere ventje zelf.

Naast hem zat een vermoeide vrouw. Haar neus schoot om de paar seconden in een snuf-achtige stuip. “I liked her,” stelde ze, vlak voor zich uitstarend.

Het jongetje plukte aan een denkbeeldig sikje onderaan zijn kin en fronste zijn wenkbrauwen. Als een oud profesoortje. “I liked her too,” zei hij, terwijl hij even angstig mijn kant opblikte.

De metro schoot langs de halte van Columbus Circle.

“I really liked the way she dressed,” voegde de vrouw er aan toe.

Het zou zijn moeder geweest kunnen zijn, maar ook zijn oma. Dat zie ik de laatste tijd wel meer.

Ze knikte vastberaden. “She was very easy to talk to, as well.”

“Absolutely,” zei het jongetje, en tikte ongeduldig met zijn wijsvinger op zijn kin, alsof hij hard zat te peinzen op nog zo’n lovende uitdrukking.

Ik maakte me ernstig zorgen.

In de verlaten hal op de eenenvijftigste verdieping van de kantoorflat staar ik om me heen naar de veertien liftdeuren. Welke zal het worden? Hoeveel mannen in pak zullen er in rijen opgesteld staan?

Ping.
De liftdeur vlak voor me schuift open. Het is er maar één. En hij draagt geen pak.

Terwijl de lift naar beneden suist maakt de jongen een klokkend geluid met zijn mond. Ik voel zijn starende blik. Een voor een knakt hij zijn vingers.
“Hi there,” zegt hij, als we al bijna beneden zijn.
“Hello,” antwoord ik.
Hij is een jaar of vijfentwintig. Een piercing in zijn onderlip, twee in zijn wenkbrauwen, ontelbare meer in zijn oren. Op zijn adamsappel prijkt een getatoeëerde roze driehoek.
De liftdeuren schuiven open.
“Wacht even,” zegt hij als ik naar buiten stap. “Zou je me een handje kunnen helpen met mijn monitor?”

Na lang wrikken bij het securitypoortje en in de draaideur naar buiten staan we op Seventh Avenue. Hij steekt zijn hand uit. “Ik ben Paul.”
“Casper,” stel ik me voor.
Beledigd kijkt hij me aan. “Yeah, whatever.”
Pardon?
“Casper? That’s no real name! Who the fuck names their child after a ghost?”
Ik haal mijn schouders op. “Het is een behoorlijk gangbare naam waar ik vandaan kom. Heb een goeie avond.”
Weglopend hoor ik hem roepen: “Hey! Casper! Come back!”
Ik stop. Gevaarlijk slingerend met de kartonnen doos komt hij aangesjokt. “Zou je me alsjeblieft nog even willen helpen sjouwen? Ik hoef alleen de hoek maar om, naar de 1 uptown.”
Blijkbaar is de weerzin van mijn gezicht te lezen. “Please,” fluistert hij moedeloos. “Where are you from?”

Als we de hoek om zijn vertelt hij dat hij in Amsterdam heeft gewoond. Drie maanden. “Tuurlijk, jullie Nederlanders zouden dat een lange vakantie noemen. Ik liep er stage en kwam er uit de kast. A life changing experience. Are you gay?”
Ik knik, mezelf een weg banend langs een walmende pretzelkraam.
“Moet jij ook met de 1 uptown?”
“Yep,” verzucht ik, met de doos snijdend in mijn nek de trap naar de metro afstrompelend.
“You Dutch queers are such sissies nowadays. Absoluut geen vechtlust. Maar goed, waarvoor zouden jullie nog vechten? Tegen een beetje moslimconservatisme, misschien…”
Ik worstel met de doos, mijn metrokaart en het smalle poortje.
“We American queers still need to fight our biggest battles, though,” vervolgt Paul zijn betoog. “Washington. The red states. De media.”
We zetten de doos neer op het perron.
“De media?” Ik geloof dat ik het nu wel heb gehad.
“Natuurlijk! De media zwijgen ons dood!”
“Ach, welnee! Brokeback Mountain krijgt zeeën van aandacht en staat al maanden hoog in de box office. De discussie over het homohuwelijk staat iedere dag wel ergens in de krant. En de populairste comedy op TV is Will & Grace!”
Driftig schudt Paul met zijn hoofd. “En wie speelt Will? Nou? Nou?” Het metaal aan zijn oren klettert. “Een hetero!”

De metro rijdt het station binnen en het volk om ons heen verdrukt zich aan de rand van het perron. Het denderen van de trein neemt alles over. Ik zucht eens diep.
Will is een hetero. Kijk aan. En als dit joch vindt dat alle homorollen door homoacteurs gespeeld moeten worden, zijn alle heterorollen dan ook strikt voor heteroacteurs bedoeld?
De metrodeuren schuiven open. Een paar passagiers wrikken zich naar buiten. Dan duwt de mensenmassa om mij heen zich voorwaarts.
Temidden van al het gewoel komt er plotseling een grote kalmte over me.
Verderop in de trein duikt Paul weer op. “Casper, come on! Hey, man, make space for my friend Casper!”
Ik sta aan de rand van het perron. Binnen probeert een meneer wat plek voor me te maken maar ik houd het voor gezien. “Casper, step inside!”
De deuren schuiven dicht en de metro trekt op. Paul zwaait me temidden van het kantoorvolk paniekerig na.

Ik sta op een verlaten perron.
Opgelucht.

Gelaten duwt de man het karretje de metro in. Terwijl hij de vierwieler vlak voor me parkeert bekijk ik het ding wat beter. Het is een omgebouwde kinderwagen. Het gele lint waarmee de rode plastic bekleding is afgewerkt, maakt het geheel wat circusachtig. Maar de kleine man in z’n gewatteerde winterjas ontbreekt het zelf aan enige jeu.

De metrodeuren schuiven dicht, de trein komt in beweging. De man duwt de rode overkapping van zijn wagentje opzij en haalt een dik stuk koord tevoorschijn. Hij houdt het koord omhoog, draait zich naar links en dan naar rechts. De meeste mensen in de metro hebben hem nog niet opgemerkt. Hij schudt even met het slaphangende koord en, voila, het verstijft tot een horizontale staaf. Nog geen seconde later werpt hij het ding weer in zijn wagentje.

Hij haalt een schetsboek tevoorschijn. Met een uitgestreken gezicht houdt hij het omhoog en toont de lege pagina’s van het boek. Hij maakt een quasi magisch gebaar en bladert nog eens door het boek. Ik geloof dat ik nu tekeningen zie op de getoonde bladzijden, maar voor ik het weet draait hij zich alweer af en toont hij zijn truc aan de andere kant van de trein. Onverschillig smakt hij het boek in zijn karretje.

Hij haalt een blikken trommeltje tevoorschijn, haalt het deksel eraf en zwaait wat onhandig om zich heen. Het dekseltje gaat weer op de trommel, wordt er dan weer afgehaald en hoepla, er fladdert een witte duif uit de trommel. De vogel landt op zijn schouder, springt over op zijn vinger en wordt weer in de trommel geplaatst. Deksel er weer op, trommel in de kinderwagen.

Naast me hoor ik schamper gegrinnik. Licht verwonderde blikken staren naar de man die nu een plastic doos ophoudt. Met een vreugdeloze tronie schuift hij het deksel van de schijnbaar lege doos. Hij doet het deksel er weer op, maakt een vaag, theatraal gebaartje en haalt het deksel er weer af. De oren van een bruin gevlekt konijntje komen tevoorschijn. Hij haalt het beestje uit de doos en houdt het even aan zijn borst. Verderop klapt iemand. Er wordt wat gegiecheld. Het konijntje wordt in de kinderwagen gepland.

Hij haalt een zakdoek uit zijn jaszak en slaat die uit. Thank You! staat er in bonte letters opgeschreven. Hij houdt de zakdoek op naar links. Hij houdt de zakdoek op naar rechts. Dan pas realiseer ik me dat hij nog geen woord gesproken heeft. Is het omdat hij geen Engels spreekt? Of kan hij misschien niet praten? Hoe het ook zij, het is de slechtste goochelact die ik ooit heb gezien.

Hij frommelt de zakdoek weer op en doet die in een rood fluwelen zakje. Hij schudt het zakje even op en neer; er klinkt gerinkel van kleingeld. Terwijl hij met de zak rond gaat remt de metro af bij het volgende station. Erg veel wordt er niet gegeven. De man loopt weer terug naar zijn goochelkar, werpt een korte blik in de fluwelen zak en stopt die dan weg tussen zijn andere attributen. De trein komt tot stilstand. De deuren schuiven open. “Fucking three dollars,” hoor ik hem mompelen, terwijl hij zijn kar het perron opduwt.

Op Colombus Avenue streep ik een paar punten van mijn lijstje af. De bankzaken zijn geregeld, de nieuwe Kate Bush cd is aangeschaft en bij Zabar’s heb ik een doos met chocolade overgoten pretzels gekocht. “Yo! Spread it out, man!” Naast mij staat een man in overall luid te bellen. Nee, hij praat in een walkie-talkie, naar een andere man die verderop voor Lincoln Center de kerstverlichting in een enorme kerstboom hangt. “A little to the right. More. More. More. Stop! A little to the left…”

Jazeker, de uitgekerfde pompoenen zijn alweer een tijdje uit de vensterramen weggehaald. Maar sinds drie weken hangt er om de hoek van mijn huis in Brooklyn al kerstverlichting boven 5th Avenue. En sinds deze week is de knop helemaal om. Cheerio Halloween. Goodbye Thanksgiving. Hello Christmas.

Een meisje van een jaar of tien komt aangelopen. “Dad, look at that insane Christmas tree.” Haar vader legt zijn hand op haar schouder terwijl hij zich aan de boom voor Lincoln Center vergaapt. “Ain’t that a beauty.” Ongelovig kijkt het meisje naar hem op. “Dad, that thing is ugly! …U! …G! …L! …Y! Ugly!” Ze werpt nog een laatste blik op de verlichte boom, schudt afkeurend haar hoofd en huppelt richting de metrohalte. Haar vader volgt, zijn schouders ophalend. Ik slenter achter hen aan de trap af. Nog vijf weken moeten we met dit nieuwe decor verder, bedenk ik me terwijl ik een nieuwe metrokaart koop. Dan volgt de gekte rond Valentijnsdag. Dan Pasen. Maar dan wordt het goddank lente. Dan neemt de natuur de versiering weer een half jaar van ons over.

Net als ik het perron oploop rolt de 1 binnen. Ik wring me tussen de mensen door naar een lege stoel. Als ik plaatsneem wiebelen naast mij twee magere meisjesbenen in een roze maillot ongeduldig heen en weer. Het is U-G-L-Y, nu vlot door het menu van haar iPod heen rollend. Naast haar bladert haar vader door z’n Daily News.

Ik maak de rits van mijn rugzak open en bekijk de aangeschafte waar. Eigenlijk wil ik het liefst zo’n chocoladepretzel, maar ik beheers me en haal Kate Bush tevoorschijn. De eerste langspeelplaat die ik ooit kocht was van Kate Bush. En deze, Aerial, volgt na twaalf jaar stilte. Terwijl ik het hoesje bestudeer wiebel ik opgewonden met mijn benen. “Copycat!” fluistert het meisje naast me. Verbaasd kijk ik opzij. Haar ogen half dichtknijpend kijkt ze me zo gemeen mogelijk aan. Mijn benen vallen er acuut van stil.

“Josie, come on!” Haar vader heeft zijn krant dichtgeslagen en schenkt me een verontschuldigende blik. Dan richten zijn ogen zich op mijn nieuwe cd. “Is that the new Kate Bush?” Ik bespeur opwinding en knik enthousiast. “She’s a true genius,” verzucht de man. Het meisje tussen ons in drukt op pause. “Who’s that?” wil ze weten. “That’s the woman who sings Babooshka,” antwoordt haar vader. “Remember that song?” Het meisje tuit haar mondje en knikt zuinigjes. “Right. That silly song you sang to me when I was little.” Haar ogen schieten vuil naar me omhoog. Dan draait ze zich naar haar vader en stelt: “You guys are so corny. …C! …O! …R! …N! …Y! Corny!”

Op dat moment stopt de trein bij het station van Time Square. Ik trek mijn rugzak met een ruk onder haar magere beentjes vandaan en stap uit. Hoofdschuddend steek ik het perron over en neem plaats in een vrijwel lege express trein. In een hoekje, helemaal op mezelf, graai ik een chocolade pretzel uit mijn rugzak en prop die in mijn mond. Ik peuter de plastic sealing van mijn nieuwe aanwinst. Ik blader door het boekje met teksten. Slooshy sloshy shlooshy sloshy, Get that dirty shirty clean. Slooshy sloshy shlooshy sloshy, Make those cuffs and collars gleam.

Ik neem nog een chocoladepretzel. En meteen daarna nog een. Met Kate Bush wordt niet gespot.

Op weg naar een vriendin stap ik op het metrostation van Times Square over van de N op de 1. Het is vrijdagavond, half zes, en het treinstel is afgeladen vol. Ik wrik me nog net tussen een heer in zwarte overjas en een jonge vrouw met i-Pod als de metrodeuren achter me dichtschuiven. Terwijl de metro optrekt grijpen de armen naar houvast. Ik zie de schichtige blikken om me heen; een schreeuwerige kop in de Daily News; de wielen van een kinderwagen; twee attachékoffers. Ik ruik de adem van iemand die de hele dag koffie heeft gedronken; verregende haren; een vaag deodorantluchtje; vuurwerk. Wat? Nee, laat ik mezelf nou niet meteen gek maken om een vaag kruitluchtje. Ik zit niet met een zelfmoordterrorist in de spitsmetro onder Times Square. ’t Is gewoon een van die vele vreemde luchtjes die je en passant opsnuift in een miljoenenstad. Het luchtje is bovendien alweer opgelost.

Verderop begint iemand nadrukkelijk te kuchen. “Lady’s and gentlemen…. Het spijt me dat ik u vandaag lastig moet vallen… U heeft allemaal hard gewerkt…. De trein is volgepakt en u wilt niets liever dan snel naar uw geliefden thuis.” De stem komt van de andere kant van het treinstel. Ik kan de man niet zien, maar weet net als iedereen om me heen dat hier een dakloze spreekt. “Mijn naam is Harry,” vertelt hij, “Ik heb geen thuis. Ik ben sinds een jaar dakloos. Ik heb aids. Dat heb ik al twintig jaar. Ik slik iedere dag 27 verschillende tabletten. Ik heb altijd goed voor mezelf gezorgd en ik heb altijd gewerkt. Maar vorig jaar verloor ik mijn baan en de afgelopen maanden ben ik 40 pond afgevallen.” Tussen de menigte mensen in het gangpad door zie ik een hand gebaren. Maar weinig mensen lijken aandacht te schenken aan zijn verhaal. “Bedelen is niet mijn stijl. Een jaar geleden had ik het mij niet voor kunnen stellen dat ik hier nu zo zou staan. Het spijt me dat ik u lastig moet vallen. Alles wat ik van u vraag is wat kleingeld. Zodat ik een broodje kan kopen, en een pak sinaasappelsap.”

De trein remt alweer af. De volgende halte is 50th Street. Ik moet een halte verder zijn, op 59th, maar vraag me af of ik misschien niet beter negen blokken kan lopen – kruitlucht of geen kruitlucht. “Ik zorg goed voor mezelf,” gaat Harry verder, “Ik drink geen alcohol, en de enige drugs die ik gebruik zijn mijn medicijnen. Ik ben blij dat u allen naar mijn verhaal heeft willen luisteren en mocht u een kleinigheid voor mij over hebben, dan ben ik u daar heel dankbaar voor. God bless you all and please get home safely. Dank u wel.” De trein komt bij het perron tot stilstand. “Dank u wel, dank u wel.”Achter mij schuiven de deuren weer open. Ik doe een stap opzij en een horde passagiers stapt naar buiten. Harry schuifelt met een papieren zakje langs de mensen die zijn blijven zitten. “Dankuwel. God bless.” Hij is broodmager. Het zou aids kunnen zijn, maar ook heroïne. Of allebei.

Nieuwe reizigers stappen in. Ik ruik meer verregend haar, dan even een dikke olielucht. Ik staar nog een moment naar het Exit-bord op het perron. Negen blokken. Dan schuiven de deuren alweer dicht. Handen grijpen naar houvast terwijl de trein op gang komt. Ik ruik een zure lucht. Het is Harry, die naast me is komen staan. Even bijt hij op zijn kaken. Zijn huid is zo bleek dat je er bijna door heen kan kijken. “Lady’s and gentlemen….” Hij kucht en hapt even naar adem. Hij recht zijn rug en staart tussen de hem negerende passagiers door naar het andere uiteinde van het treinstel. “Het spijt me dat ik u vandaag lastig moet vallen. U heeft allemaal hard gewerkt. De trein is volgepakt en u wilt niets liever dan snel naar uw geliefden thuis…”